De Hondurese stichting ‘Proniño’ (Spaans voor ‘voor het kind’) is in 1999 opgericht door Betty en George Mealer, een Hondurees echtpaar dat na dertig jaar in de Verenigde Staten is teruggekeerd naar hun geboorteland. Sinds 2002  vangt de organisatie straatkinderen op en begin 2010 wonen er negentig kinderen en jongeren. Een dertigtal anderen is inmiddels teruggekeerd in de maatschappij.
De stichting heeft de opvang van de kinderen in verschillende fasen opgedeeld.

Het eerste contact met de kinderen komt op verschillende wijzen tot stand. Sommige kinderen worden door de rechter geplaatst, anderen bouwen op straat een band op met een begeleider van Proniño en weer anderen kloppen gewoon aan de poort, op zoek naar een boterham, een bed en een beetje liefde.

Fase 1: Nueva Vida (Een Nieuw Leven)
In de eerste fase van het programma leren kinderen omgaan met regelmaat en structuur. Er is bezigheidstherapie en veel groepsgesprekken. Kinderen verblijven hier 6 tot 15 maanden, afhankelijk van hun geschiedenis en het tempo waarin ze wennen aan een normaal kinderleven. De deuren in dit centrum zijn gesloten.

Fase 2: Los Vencedores (De Overwinnaars)
Hier wonen alle kinderen van zes tot tien jaar oud, nadat ze het programma va Nueva Vida hebben afgerond.  Ze gaan naar school, maar er is veel ruimte voor spel en vertier.

Fase 3: Amor y Paz (Liefde en Vrede)
Alle kinderen tussen elf en veertien jaar wonen in dit huis en ook zij gaan allemaal naar school.  Er zijn dagelijks motivatiepraatjes en ze worden voorbereid op keuzes voor vakopleidingen en een toekomst.  Er is nog steeds volop ruimte voor spel en vooral ook sport.

Fase 4: Los Grandes Heroes (De Grote Helden)
Hier wonen de jongens vanaf hun vijftiende tot ze het programma verlaten, rond hun achttiende. Iedereen gaat naar school maar het accent ligt op vakopleidingen.  Hier worden ze voorbereid op een zelfstandige toekomst met een eigen baan en woning.