Op 12 april is Bas Wiersma, de oprichter van Homeless Child, in Honduras aangekomen, waar hij tot midden december als vrijwilliger verder werkt aan het ontwikkelen van de activiteiten van Homeless Child in Honduras.
Het is zijn tiende jaar en in al die jaren heeft hij al heel wat kinderen zien opgroeien. Bas betaalt nog steeds al zijn reis- en verblijfskosten uit eigen zak zodat uw geld daar terecht komt waar dat het meest nodig is: bij de kinderen en vrouwen die we ondersteunen.
De voorwaarden voor ondersteuning zijn strikt en om in aanmerking te komen moet er een Nederlander langdurig ter plekke aanwezig zijn. José bezoekt ook de stichtingen die zij steunen zodat ze zich er van kan vergewissen dat alles reilt en zeilt. Inmiddels krijgen al zeven jongeren van Proniño een beurs die gegarandeerd is tot het eind van hun opleiding! Onze wens is om nog meer jongeren van een beurs te laten profiteren zodat ze een goede opleiding kunnen volgen en hun toekomstperspectief verbeteren. Kijk hier (http://www.joinforkids.org/) voor meer informatie.
Zie hieronder drie verhalen van de gesponsorde kids.
Luis Enrique Canales
Luis Enrique is één van de zeer weinige van alle jongens die nooit op straat heeft gewoond. Hij komt uit een extreem arme buurt waar een gevaarlijke bende opereerde en is daar getuige geweest van een moord. Omdat hij daardoor het gevaar liep om zelf vermoord te worden is hij drie jaar geleden door de rechter bij ons geplaatst, tientallen kilometers van de wijk waar hij woonde.
Luis Enrique heeft daarom geen moeizame rehabilitatieperiode moeten doorlopen en kon al snel meedraaien met de besten uit de groep. Hij volgt nu zijn opleiding met veel plezier en zijn droom is om een eigen werkplaats voor motorfiets reparaties te kunnen beginnen.
Kevin Soriano
Kevin was al vroeg op straat beland en terecht gekomen in een overheidscentrum dat gesloten werd nadat daar een kind door een begeleider vermoord was. Eenmaal bij ons had hij het al gauw naar zijn zin en hij is dikste vrienden met Luis Enrique, met wie hij natuurlijk ook zijn droom deelt: een eigen werkplaats voor motorfiets reparaties!
Cristian Eduardo Salazár
Cristian is veertien en woont pas sinds een jaar bij ons. Vroeger woonde hij in de buurprovincie. Zijn ouders heeft hij nooit gekend want die hadden hem weggegeven aan een oudere mevrouw toen vlak nadat hij geboren was, maar die ging al snel dood. De directeur van een weeshuis waar hij toen een tijdje kon worden ondergebracht zorgde dat hij bij een stiefmoeder kon wonen, maar die vertrok na een paar jaar als illegale immigrant naar de Verenigde Staten om daar haar geluk te zoeken en liet hem achter. Gelukkig kon Cristian al gauw bij Proniño terecht en omdat hij niet zo’n zwaar straatverleden heeft ging zijn rehabilitatie snel.
Er zijn aan alle leerlingen croissantjes verkocht en er is gecollecteerd. Opbrengst bijna € 500,-. Alle leerlingen en medewerkers kregen bij deze gelegenheid een Kerstkaart, met daarop een foto van de jongens van Proniño en een Kerst wens in het Spaans en Nederlands.
Vervolgens is de open dag voor a.s. brugklassers en hun ouders aangegrepen om opnieuw geld te verdienen. Een aantal leerlingen bakte cakes en taarten. Alle bezoekers konden bij de koffie in de HomelessChild-stand een plakje cake of een stukje taart kopen voor € 1,-. Opbrengst wederom bijna € 500,-. In mei volgt de grote actie die meestal een bedrag van vier cijfers oplevert. Het is de bedoeling om via Wilde Ganzen de eindopbrengst nog verder te verhogen. We bedanken alle leerlingen en leraren, die zich al hebben ingezet en wensen ze veel succes straks!
Door Laura Long, een Amerikaanse vrijwilligster
Het ligt in onze aard om alleen te zien wat ons omringt, om niet verder te kijken dan onze neus lang is. Bewustwording zet ons in beweging. Niemand van ons zou ooit een negenjarig jongetje op straat bananen laten verkopen terwijl hij op school zou moeten zitten. Maar daar heb je dat jongetje, in de straten van een derdewereldland. Hij verdient niet meer dan een euro per dag om z’n gezin te onderhouden. Hij is echt. Hij is er en hij is arm, maar hij staat niet bij ons op de hoek van de straat. Hij smeekt ons niet persoonlijk om hem te helpen, dus kun je z’n bestaan makkelijk vergeten. Ik ga verder met m’n ontbijt en vertrek vrolijk naar het werk.
Vijf jaar geleden reisde ik voor het eerst naar Honduras en trof ik dat jongetje aan voor m’n deur. Ik trof ook vijftig andere kinderen aan bij de stichting Proniño, allemaal slachtoffertjes van misbruik en verwaarlozing; hongerig en eenzaam, verdwaald en hopeloos. Ik kan hen niet redden, ik kan hun leven niet veranderen of ongedaan maken wat ze meegemaakt hebben. Ik kan niet zelf voor hen zorgen of substantiële financiële hulp bieden. Er zijn zo veel behoeftigen, en ik weet dat ik niet in staat ben om grote hulp te bieden. Er zijn dingen die ik wel kan doen, hoe klein ook; onder andere, en misschien nog wel het belangrijkste, dat negenjarige kind bij jou in de buurt brengen. Je hebt hem nooit ontmoet, maar ik kan over hem vertellen. Ik kan je z’n foto tonen en vertellen hoe fantastisch en prachtig hij is. Ik kan je erg van streek maken met de verhalen over wat dit kind meegemaakt heeft. Uiteindelijk zou je hem de hand willen reiken.
Kort geleden was het Kerstmis. De meesten van ons hebben mooie feestdagen beleefd in het bijzijn van onze familie. Het zoemde ook van enthousiaste bedrijvigheid bij Proniño, maar de kinderen krijgen niet zo veel cadeautjes en liefde als wij bij onze familie thuis aantreffen. Ik besef dat het weinig lijkt, maar een bijdrage van 10 euro betekent al een prachtig cadeau voor hun verjaardag of voor een volgend kerstfeest. Sommige kinderen bij Proniño zijn pas de laatste maanden aangekomen. Het klinkt ongelooflijk, maar ze hebben nog nooit een verjaardag of kerst meegemaakt met een nieuw en mooi ingepakt cadeautje. We zullen er niet bij zijn wanneer ze glimlachend hun pakjes openmaken of, maar we kunnen er wel deel van uitmaken, door bij te dragen aan een prachtige dag voor deze geweldige kinderen.
U kunt een donatie doen op 212487167 t.n.v Homeless Child in Schoonrewoerd, of online op www.homelesschild.org. Eenmalig of periodiek. Dank u wel!
Hier is onze flyer uitgedeeld en een nieuwjaarswens uitgesproken namens de kinderen van Proniño. Daarnaast was er een Kerstactiviteit. De opbrengst van de toegangsprijs, die werd geheven, was geheel bestemd voor Homeless Child. Daarnaast hebben nog enkele ouders een extra bedrag toegevoegd. Dat laatste komt bovenop de Cheque van € 450,00 die wij kregen aangeboden (zie foto: van links naar rechts: Greet, Ans Gerritsen, de docente die ons begeleidde, Gerrit, Gerrienke Wensink, locatiedirecteur van de locatie Winterswijk van de Chr. Sg. Schaersvoorde).
Homeless Child mocht afgelopen zaterdag het geweldige bedrag van ruim 14.500 euro in ontvangst nemen van de heer Leo Groeneveld van Lesli.
Tijdens de opening van het pand van Lesli Living, Lesli Vuurwerk, Lesli Silvesterzauber en Bringo in september was de genodigde gevraagd geen geschenken mee te brengen maar een donatie te doen voor bovengenoemde stichting. Het ingezamelde geld zou verdubbeld worden door het bedrijf en bij stichting Wilde Ganzen was een aanvraag gedaan voor aanvulling op het bijeengebrachte geld en zij gaan dit met 60% aanvullen. In totaal krijgt de stichting dan ruim 24.000 euro en dit is bijna een kwart van het geld dat zij per jaar doneren aan dit project in Honduras als vrijwilliger en om hun projecten te begeleiden.
Lees het hele artikel uit de plaatselijke krant de Elna hier verder
Drie decennia geleden zaten Patrick Bormans en Bas Wiersma bij elkaar in de klas op de lagere school in Eijsden. Inmiddels woont Bas al tijden in Honduras en is Patrick vader van drie kinderen.
Tom, Max en Lotte hebben besloten om dit jaar geen groot cadeau te vragen van de Sint maar in plaats daarvan hebben ze de kinderen in Honduras 100 euro geschonken. Dat is nog eens voorbeeldig gedrag, waar de Sint en zijn Pieten vast heel blij mee zijn!
Tom, Max en Lotte, bedankt 
‘Mijn man woont in Amerika, illegaal. Hij zit al vijf jaar in Houston als schilder en stuurt ons wat geld als het kan. Maar het is daar gevaarlijk voor hem want als de politie hem grijpt wordt hij teruggestuurd naar Honduras, waar hij onmogelijk een redelijk inkomen kan verdienen. Samen hebben we een zoontje van zes, Enrique, maar die heeft zijn vader niet meer gezien sinds hij een baby was. Zijn opa helpt me om hem op te voeden.’
‘Zelf probeer ik zoveel mogelijk geld te verdienen om voor Enrique te zorgen. Dat doe ik door brood te verkopen. Dat ging best goed totdat mijn mixer kapot ging en ik een andere moest kopen. Die ging ook kapot. Het probleem is dat een goede mixer 30 euro kost en dat geld heb ik niet. Nu hoop ik dat ik een goede vakcursus kan volgen zodat ik iets meer kan verdienen om Enrique naar een goede school te kunnen laten gaan.
‘Alle vrouwen in onze groep zijn vriendinnen van elkaar en we steunen elkaar heel veel. Het volgen van de kookcursus is enorm interessant. Tot nu toe ben ik er maar naar twee geweest maar ik kan niet wachten tot de volgende! Nieuwe dingen leren vind ik heel interessant. Ik ben 28 dus ik heb nog veel tijd om vooruit te komen in mijn leven.’
Ik ben geen moeder in de echte zin van het woord, maar ik besef hoe geweldig het moet zijn als ouder je kind te zien opgroeien en evolueren. Het zijn niet mijn kinderen (hoewel ik ze vaak zo noem), maar in de loop der jaren dat ik ze kende, ben ik van ze gaan houden en ze gaan beschouwen als familie.
Victor is een jongen die ik al ken van m’n eerste reis naar Honduras. Ik sprak amper Spaans en kon slechts minimaal communiceren, maar ik raakte meteen erg gehecht aan dit jongetje. Hij was toen elf jaar. De volgende jaren begon ik te beseffen hoe ongemanierd hij wel was. Soms kon hij je echt terroriseren.
Ik vernam dat hij gruwelijke dingen had meegemaakt toen hij op straat leefde. Ik bleef mezelf dit inprenten telkens hij vuil water over me loosde of een groot bijtend insect in m’n gezicht gooide. Hij luisterde zelden naar wat ik zei en dreigen met afnemen van lekkers of voorrechten had geen enkel effect op dit kind. Soms kon hij wel ongelooflijk lief zijn, maar die momenten waren schaars gezaaid. Hij plaagde en vocht met bijna alle kinderen in het centrum en leek bijzonder getormenteerd. Een paar keer heb ik hem zien instorten. Dan liep hij weg en wilde hij niemand in z’n buurt. Niemand mocht zien dat hij zat te snikken.
Je kunt je niet voorstellen wat een psychologische impact verwaarlozing op een kind heeft: je wordt op straat achtergelaten op je achtste of negende en je weet dat niemand met je inzit of erom geeft waar je bent of dat je het goed maakt. Deze kinderen worden tijdens hun leven op straat ook als een stuk vuil behandeld, beschimpt en uitgelachen, misbruikt. Een onschuldige, jeugdige ziel zou zulke vreselijke dingen niet mogen meemaken.
Vorig jaar ging Victor erg goed vooruit. Hij barstte nog heel vaak uit en kon zich soms vreselijk gedragen, maar over het algemeen maakte hij het al veel beter. Op deze terugreis stond ik echter versteld van deze nieuwe, zelfverzekerde jongen. Hij deed het goed op school en leerde veel bij van de workshops in het centrum. Hij was heel blij en wilde me meteen op sleeptouw nemen om te tonen waar hij allemaal mee bezig is.
Ik kreeg een gedetailleerde beschrijving van alle gereedschap dat gebruikt wordt tijdens zo’n workshop en kreeg daarop elk werkje te zien dat hij gemaakt had. Z’n enorme glimlach leek op z’n gezicht gebrand. Hij was zo gelukkig en fier en leek een volledig andere jongen tegenover het kind dat ik vijf jaar geleden leerde kennen. Vroeger was ik bang dat hij zou weglopen en gewoon weer op straat zou belanden voor de rest van z’n leven. Nu twijfel ik er geen moment aan dat hij zal blijven evolueren en op een dag aan het werk zal zijn en vooruitgaan in het leven. Ik ben er trots op deel uit te maken van deze stichting, die een directe invloed heeft op deze kinderen, op zo’n prachtige manier.
Mijn recentste project was een sponsorprogramma op te zetten voor de kinderen van Proniño. De stichting heeft het momenteel moeilijk en er zijn fondsen nodig, dus de beslissing was gevallen sponsors te gaan zoeken. M’n recentste reis naar Honduras was bedoeld om foto’s te nemen van en informatie te vergaren over een aantal jongens. Ik kon me moeilijk concentreren op het werk omdat ik ze dolgraag wilde terugzien en tijd met ze wilde doorbrengen. Toch heb ik mini-interviews van 26 kinderen afgenomen en foto’s van ze genomen.
Tijdens deze korte video-interviews kwam ik tot een vaststelling die me schokte. Ik was net samen gaan zitten met een heel lieve jongen om aan zijn filmpje te beginnen. Hij is 15 en een gelukkig en zelfverzekerd kind. Ik ken hem nog niet zo lang, hij is vrij nieuw in de stichting. Ik begon met het interview. Eerst vraag ik altijd aan het kind om z’n volledige naam te zeggen. Ik stelde de vraag en hij antwoordde met een naam die niet de zijne was. Ik lachte en zei hem dat ik echt wel z’n echte naam nodig had. Hij bleef er ernstig bij en legde me uit dat z’n huidige roepnaam niet de naam is die hij bij z’n geboorte gekregen had. Hij was als kind achtergelaten en naar een weeshuis gebracht, waar ze hem een andere naam gegeven hadden, omdat ze z’n echte niet kenden. Jaren later hadden ze z’n geboorteakte te pakken gekregen en wisten ze z’n echte naam. Ik zei dat ik het nu begreep en ging verder met het interview.
Later voelde ik me vreselijk. Het lijkt wel alsof ik soms vergeet waar ik het echt voor doe. Ik ken de kinderen en ik hou van ze, maar ik vergeet soms het lijden dat ze doorgemaakt hebben. Ik leer ze kennen wanneer ze in het centrum aankomen, in alle veiligheid en comfort. Maar ik vergeet. Ik vergeet wat ze meegemaakt hebben, de vreselijke dingen die gebeurd zijn in hun leven en hoe belangrijk deze plaats voor ze is. Het is zo belangrijk dat ze dit leven krijgen, deze kans om vooruit te gaan en niet verwaarloosd en aan hun lot overgelaten te worden op straat.
Elk kind heeft een uniek en vaak gruwelijk verhaal. Deze jongen had de gebruikelijke gebeurtenissen op straat niet meegemaakt – drugsverslaving, seksueel misbruik, zoals de meeste jongens in het centrum – maar hij had een eigen horrorverhaal. Hij was gewoon in de steek gelaten en werd van opvangcentrum naar opvangcentrum doorgeschoven. Veel kinderen kennen hun verjaardag niet en dat heb ik altijd al erg triest gevonden, als bijkomende verwaarlozing door de ouders, maar dit kind had niet eens z’n naam meegekregen.
Deze stichting is geen thuis voor kinderen met een gelukkig, gezond gezin en een huis. Het is een thuis voor de vergeten kinderen die niemand wil of naar wie niemand omkijkt, de kinderen die anders niets zouden hebben, ook geen toekomst. De eenvoudige vraag naar de naam van deze jongen heeft m’n toewijding aan het belang van deze stichting alleen maar doen groeien. En nu hoop ik dat ik nooit meer zal vergeten.
Feest op de Cramignonschool.
Inmiddels is het een traditie: elk jaar in september houdt de Cramignonschool in Eijsden een open dag en is Homeless Child daarbij van de partij.
We hebben er een stand waar we door de kinderen gemaakt sieraden verkopen, folders uitdelen en honderduit vertellen over het werk dat we doen.
Sieke Peerboom is er een trouwe vrijwilligers. Inmiddels is ze elf maar ze werkt al voor ons sinds de negen is. Haar vriendin Judith is haar komen helpen dit jaar !
Veel dank aan Judith, Sieke, en natuurlijk aan de Cramignonschool voor het warme hart dat ze ons toedragen.
