blog

Enige tijd geleden hebben drie brugklassen van het Christelijk College Schaersvoorde in Winterswijk gastlessen gekregen over Homeless Child. Vorig jaar hadden de andere klassen van dit college ook al soortgelijke lessen gekregen. Een van de docenten, Ans Gerritsen, begeleide de lessen. De brugklassers hebben daarna op allerlei wijzen geld ingezameld voor Homeless Child. Maar liefst € 444,77. Maar ook de overige klassen lieten zich niet onbetuigd: zij kwamen tot een bedrag van € 530,00. Samen dus € 974,77! Er werden twee handgemaakte cheques uitgereikt voor Homeless Child (zie foto).

Op 22 december j.l. hadden de leerlingen een bijzondere schooldag in verband met de naderende kerstvakantie met o.a. een disco en muziek verzorgd door de leerlingen van de school. Ook droegen enkel leerlingen gedichten voor, die zij zelf maakten. De teksten gingen deels over de jongens van Proniño (dit zijn jongens in Honduras die Homeless Child ondersteunt).

In januari 2012 worden er gastlessen gegeven aan de brugklassen van Schaersvoorde locatie Dinxperlo.

Op 12 en 13 december jl. heeft het International Training and Development Services (ITDS) team van DHL in Maastricht net als verleden jaar een kerstmarkt voor het goede doel georganiseerd. Ditmaal gebeurde dat in de kantine van het nieuwe Deutsche Post DHL kantoor aan de Pierre de Coubertinweg in de Geusselt te Maastricht. Alle opbrengsten zijn ook dit jaar weer verdeeld over Homeless Child en Mama Alice. Mama Alice is een stichting die vergelijkbaar werk verricht als Homeless Child maar dan in Peru.

Alle aangeboden items waren door de teamleden meegebracht of zelf gemaakt. Zo waren er 2e hands boeken, kandelaars en handgemaakte kerststukjes. De meeste verkoop bestond echter uit zelfgemaakt etenswaren zoals verschillende soorten wafels, brownies, cupcakes en taarten. Naast donaties leverde de kerststal ook weer veel exposure op voor Homeless Child en haar werk.

De stichting bedankt DPDHL en haar Living Responsibility initiatief voor haar inzet. Uiteraard gaat ook veel dank uit naar de leden van het ITDS team, die deze Kerstmarkt opnieuw geheel belangeloos organiseerden en daar zoveel van hun tijd in investeerden. Tot slot veel dank aan de werknemers van DPDHL die tijdens de kerstmarkt gekocht hebben en daarbij vaak gul doneerden.

Wij wensen iedereen alvast een gezond en voorspoedig 2012.

Het afgelopen jaar heeft het Canisius College doormiddel van twee projecten geld ingezameld voor Homeless Child.

In het kader van de maatschappelijke stage hebben alle leerlingen van de derde klassen meegedaan aan het project Moneymakers: maak van een dubbeltje een kwartje!

Door middel van mooie acties te verzinnen zoals auto’s wassen, koekjes bakken etc. hebben ze in totaal 4048 euro opgehaald dat via Wilde Ganzen nog 60% is verhoogd.

In 2012 zal de opbrengst van de Moneymakers weer geschonken worden aan Homeless Child!

Naast dit mooie project is ook nog 2050 euro ingezameld door acties in de school en door docente klassieke talen Joep Mes en een collega die 10 weken Latijnse les aan ouders hebben gegeven.

Een geweldig resultaat!

Op 28 augustus jl. hield de Lionsclub Vianen twee tuinconcerten voor het goede doel. In 2 tuinen van leden van de plaatselijke Lionsclub werden podia en tenten geplaatst om in iedere tuin 150 tot 200 personen te kunnen ontvangen voor een muzikale happening. In iedere tuin werd tweemaal het concert (duur circa 1 uur) met een pauze van een half uur gehouden. Daardoor konden bezoekers na afloop van het ene concert zich gemakkelijk nar het ander concert begeven. De toegangsprijs was laag gehouden (15€ voor beide concerten) en de opbrengst was bestemd voor het goede doelenfonds van de Lionsclub, met Homeless Child als hoofdgegadigde voor deze concerten).

Het weer werkte niet mee. De regenachtige zondag van 28 augustus hield een honderdtal van de ruim 400 entreekaartenhouders thuis. Echter degenen die de regen trotseerden kregen een stemmige muzikale middag voorgeschoteld. In de ene tuin trad het jazzy Lean-On-Me-Quartet op uit Culemborg. In de andere tuin zorgde de Vlaamse zangeres Micheline van Hautem onder begeleiding van de gitarist Frank de Kleer uit Vianen voor adembenemende vertolkingen van het repertoire van Jacques Brel en Edith Piaff Onlangs is uit de opbrengst van de concerten door de Lionsclub Vianen een bedrag van 3000€ aan Homeless Child geschonken. Doordat het project meedoet in de fondswervingactie die Homeless Child dit jaar met Wilde Ganzen voert wordt deze opbrengst nog eens vermeerderd met een door Wilde Ganzen toegevoegde premie van 60%. Een geweldig resultaat!

Z’n kleine vingertjes grepen de plastic zak en brachten hem naar z’n mond. Hij inhaleerde de dampen van de lijm en sloot z’n ogen even, alsof hij alles tot zich liet komen. Doordat hij z’n ogen sloot, verloor hij even z’n evenwicht en struikelde hij naar rechts. Zijn naam is Darwin. Hij was ongeveer 11 jaar, maar hij zag er eerder uit als 8. Hij was mager en merkbaar vuil, zelfs in het halfduister van de straatlantaarns. Z’n blote voeten waren veel groter dan ze zouden moeten zijn, door jarenlang rondlopen zonder schoenen. Hij vertoonde opnieuw een kamerbrede grijns toen hij weer met Kevin begon te praten. Kevin, de jongen uit California die sociaal werker geworden was in de straten van Honduras, praatte heel rustig met de kleine kerel.
Je zag dat hij dit al eerder had gedaan, terwijl hij toekeek hoe het kleine jochie voor z’n ogen high werd door het snuiven van lijm. Hij had een sprongetje kunnen maken en de achtervolging meteen kunnen inzetten, maar hij besloot zich in te tomen en te proberen Darwin te overtuigen vrijwillig mee te gaan naar de stichting. Het is moeilijk redelijk te praten met een kind dat zo verslaafd is aan lijm. Je mag dan wel in geuren en kleuren vertellen over maaltijden, onderwijs, een thuis enzovoort, een verslaafd kind zal vaak nog kiezen voor de lijm.
Kevin bleef praten over Proniño terwijl ik de bewakers van het restaurant ernaast aansprak.
Mensen praten normaal niet met straatkinderen, evenmin met een paar bleke Amerikanen. Ze zagen ons en toonden al snel interesse, dus ik vertelde hen over de stichting en de kans voor dit kind om een mooie toekomst weg van de straat te krijgen. Ze boden hun hulp aan indien nodig.

Terug naar de kleine Darwin. Zijn gedrag was al helemaal anders. Hij stapte onrustig heen en weer alsof hij zich afvroeg wat hij nu moest doen. Hij gaf bijna toe, maar veranderde toch van gedachte en keek zenuwachtig om zich heen. De lijm had duidelijk invloed op zijn denkproces en hij was helemaal verward en bang door de beslissing die voor hem lag. Plots schoot hij in paniek en rende hij de straat in, de tegenovergestelde richting uit. Kevin liep achter hem aan, terwijl een van de bewakers omliep om z’n enige uitweg te versperren. Het gevoel van in de val te zitten versterkte het effect van de lijm alleen maar, en Darwin begon echt te panikeren en dook naar het traliewerk achter hem. Hij wrong zichzelf tussen de tralies, maar net toen hij erdoor was, reikte de bewaker naar z’n arm en kreeg hem te pakken door de tralies heen. De bewaker hield hem vast terwijl Kevin naar de andere kant liep.

En dan was het de auto van Kevin in en op naar het opvanghuis. Darwin zat achterin bij mij en ik hield hem vast om te zorgen dat hij niet uit de auto zou proberen te springen. Hij werd al wat kalmer in het donker van de cabine en af en toe maakte hij een grapje en glimlachte hij even. Hij rook naar lijm en naar de straat, de geur vulde de hele auto. We kwamen aan in het opvanghuis en brachten hem naar de stichting. We maakten z’n zakken leeg; een paar rotjes, een lucifer, een zakje lijm en een tube lijm om het zakje bij te vullen. Intussen was hij helemaal gekalmeerd. Hij sliep de hele nacht door.

De kleine Darwin is nog altijd bij de stichting en maakt het erg goed. Zonder Proniño zou hij nog een gevaarlijke nacht op straat doorgebracht hebben. Hij zou weer high worden van de lijm en z’n hersenen verder vernielen om de pijn van z’n jonge bestaan te verdrukken. In plaats daarvan kan hij in z’n eigen bedje slapen na een goede maaltijd. ’s Ochtens staat hij dan op en brengt hij z’n tijd door met het personeel en de vrijwilligers, die hem leren lezen en schrijven en met wie hij een potje voetbalt. Dat is de realiteit van het werk van Proniño. Dit is hun werk, en dit is waarom het zo belangrijk en noodzakelijk is. Draag uw steentje bij. Vele kleintjes maken een groot. Sla eens uw dagelijkse bezoekje aan de koffiebar over of ga een keer minder uit eten deze maand. Geef €20 aan een fantastisch doel en zorg voor een fatsoenlijke avondmaaltijd voor Darwin.

Geschreven door Laura Long, die als sinds 2005 regelmatig vrijwilligerswerk doet in Honduras

Ik had al verhalen gehoord over de man, over hoe hij elke avond aan het drinken ging, schreeuwde naar David en hem zei dat hij een nietsnut was. Hij sloeg David en z’n zussen ook. Maar daar stond hij dan. Hij smeekte z’n zoon om weer bij hem te komen wonen en bood hem een warm thuis met een modelgezin aan. David kon het aanbod niet weerstaan en ging met zijn vader mee. “Ik maak de middelbare school wel af”, had hij gezegd. Hij verzekerde ons ervan dat z’n vader de beste bedoelingen had en hem naar school zou laten gaan. Nog geen twee maanden later liet de man David in de steek voor een vrouw die hij net had leren kennen.

David was dakloos, maar kreeg een paar maanden hulp van een tante terwijl hij werk zocht, wat niet makkelijk was. Uit trots en ook schaamte over z’n overhaaste beslissing om de stichting te verlaten, had hij nooit gevraagd om terug te mogen komen. Hij vond uiteindelijk werk en belde af en toe om schoenen of andere levensnoodzakelijke dingen te vragen. Hij begon het gesprek altijd met “Ik schaam me dat ik het jullie moet vragen”. Ironisch genoeg werkt hij voor een fabriek die schoenen voor een bekende multinational maakt, voor vijf euro per dag. Hij huurt nu een kamer voor twintig euro per maand en is heel trots dat hij eindelijk op eigen benen staat.

Het plan was om samen een dagje naar het meer te trekken en er een andere jongeman te treffen die recent uit Proniño weggegaan was toen hij 18 werd. Voor we vertrokken naar het meer, wilde hij dat ik z’n kleine huisje eens zag. Ik had hem die ochtend al gesproken aan de telefoon. “Is het een gevaarlijke buurt?”, had ik hem gevraagd. Ik wist dat er buurten in Honduras zijn waar een blank, blond meisje niet hoort te komen. “Nee, hoor”, verzekerde hij mij op overtuigende toon.
Volgende keer schrijft Laura over hoe haar avontuur in het huis van David afloopt!

David kwam naar de bushalte op de grote fiets van een vriend. Ik klom er voorop in een ongemakkelijke houding en we vertrokken naar zijn huis. We reden door verschillende arme wijken van de stad, maar niets wat erger was dan wat ik al gezien had op de berg van El Progreso, waar de stichting Proniño ligt. “Zijn we er bijna?”, vroeg ik na een tijdje, want het voelde alsof ik niet langer in die positie kon blijven zitten. “Bijna”, zei hij, terwijl we een hoek omreden. M’n hart zakte in m’n schoenen. Lange rijen huizen van karton en roestige tinnen platen. De weg was gekrompen tot een paar centimeter modder door de regenval van de laatste dagen. We worstelden ons erdoor, zo goed als mogelijk op een fiets door de klei. Er waren een heleboel ogen op ons gericht terwijl we voorbijreden. Ik schaamde me voor m’n auto in de Verenigde Staten, voor m’n warme bedje en m’n mooie huis. En hier zaten jonge kinderen vuil in de drek te spelen voor hun krotwoning. Ze keken me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Dat had evengoed zo kunnen zijn.

Eindelijk kwamen we tot stilstand in de modder. Tussen twee tinnen huisjes was een klein, donker steegje. Ik moest me bukken om erin te kunnen. We wandelden het duister in. We kwamen voorbij een hele rij deuren, als je het al deuren kunt noemen. Het waren aan elkaar gespijkerde stukken weggegooide triplex en golfplaten met een grote spijker als klink. Uiteindelijk hielden we halt aan een deur van twee stukken triplex. Er hing een ketting met een klein hangslotje door een gat in het hout. Hij stapte binnen en schroefde een gloeilamp in aan het plafond om de duistere kamer te verlichten. De enige zitplaats was een tweepersoonsbed waar de veren uit staken. Ik glimlachte en onderdrukte de neiging te gaan huilen. Hij had een kartonnen doos met potten en pannen en een klein elektrisch vuurtje om eten te maken in de hoek staan. In een andere hoek stond een dressoir met een spiegel op. Ik schrok het meeste van de muren. Ze waren allemaal van karton gemaakt; platte dozen die vastgespijkerd waren aan de houten 2×4-structuur. Ik kon m’n blik er niet van afwenden terwijl we aan het praten waren. Hij opende een lade en nam er trots een plastic zakje met brieven uit van mezelf en andere vrijwilligers voor me. Ik zei hem dat het prachtig was, terwijl ik aan de kartonnen muren bleef denken. Hij kon zonder problemen overvallen worden. Ze hadden maar een van de muren om te duwen en de paar waardevolle bezittingen te nemen die hij had. Dit was nu zijn thuis. Ik dacht aan hoe hij zou kunnen sparen en hier weggaan, maar door z’n loon zou hij altijd in de slechtste buurten zitten. Er wonen zo veel mensen in deze constructies, in zo’n armoede, tot het einde van hun leven. Hij toonde me met plezier de rest van z’n bezittingen, sloot z’n deur en trok met me naar het meer voor de rest van de dag.

Ik heb hem nooit gezegd hoe triest ik z’n huis vond of hoe graag ik hem daar weg zou krijgen. Ik wist dat zulke opmerkingen hem zouden ontmoedigen. Hij had het al ver geschopt en was trots dat hij zelfstandig was, trots op z’n kleine huurkamertje. We hadden het wel over weer naar school gaan en z’n studie afmaken, en ik hoop dat hij zich daaraan houdt en uit die kleine kamer wegraakt. Het verbaast me telkens weer hoe vrolijk hij eronder blijft, zo dankbaar voor alles wat hij heeft en elke dag krijgt. We hebben allemaal iets te bieden aan deze kinderen die zo weinig hebben, maar ik denk dat we ook heel wat van hen kunnen leren.

Wilt u meer lezen?  Neem een kijkje op www.homelesschild.org.  Wilt u zelf vrijwilligerswerk doen in Honduras of in Nederland?  Schrijf ons op b.wiersma@homelesschild.org of bel met Ineke Wiersma: 043 4092194.  Of wilt u een donatie doen?  Dat kan online of op rekeningnummer 212487167 tnv Homeless Child te Schoonrewoerd.

Hij was ongeveer 11 jaar, maar hij zag er eerder 9 uit. Hij was mager en merkbaar vuil, zelfs in het halfduister van de straatlantaarns. Z’n blote voeten waren veel groter dan ze zouden moeten zijn, door jarenlang rondlopen zonder schoenen. Hij vertoonde opnieuw een kamerbrede grijns toen hij weer met Kevin begon te praten. Kevin, de jongen uit California die sociaal werker geworden was in de straten van Honduras, praatte heel rustig met de kleine kerel. Je zag dat hij dit al eerder had gedaan, terwijl hij toekeek hoe het kleine jochie voor z’n ogen high werd door het snuiven van lijm. Hij had een sprongetje kunnen maken en de achtervolging meteen kunnen inzetten, maar hij besloot zich in te tomen en te proberen Darwin te overtuigen vrijwillig mee te gaan naar de stichting. Het is moeilijk redelijk te praten met een kind dat zo verslaafd is aan lijm. Je mag dan wel in geuren en kleuren vertellen over maaltijden, onderwijs, een thuis enzovoort, een verslaafd kind zal vaak nog kiezen voor de lijm.
 
Kevin bleef praten over Proniño terwijl ik de bewakers van het restaurant ernaast aansprak. Mensen praten normaal niet met straatkinderen, evenmin met een paar bleke Amerikanen. Ze zagen ons en toonden al snel interesse, dus ik vertelde hen over de stichting en de kans voor dit kind om een mooie toekomst weg van de straat te krijgen. Ze boden hun hulp aan indien nodig.
 
 
Maar nu terug naar de kleine Darwin. Zijn gedrag was al helemaal anders. Hij stapte onrustig heen en weer alsof hij zich afvroeg wat hij nu moest doen. Hij gaf bijna toe, maar veranderde toch van gedachte en keek zenuwachtig om zich heen. De lijm had duidelijk invloed op zijn denkproces en hij was helemaal verward en bang door de beslissing die voor hem lag. Plots schoot hij in paniek en rende hij de straat in, de tegenovergestelde richting uit. Kevin liep achter hem aan, terwijl een van de bewakers omliep om z’n enige uitweg te versperren. Het gevoel van in de val te zitten versterkte het effect van de lijm alleen maar, en Darwin begon echt te panikeren en dook naar het traliewerk achter hem. Hij wrong zichzelf tussen de tralies, maar net toen hij erdoor was, reikte de bewaker naar z’n arm en kreeg hem te pakken door de tralies heen. De bewaker hield hem vast terwijl Kevin naar de andere kant liep.
 
 
En dan was het de truck van Kevin in en op naar de stichting. Darwin zat achterin bij mij en ik hield hem vast om te zorgen dat hij niet uit de truck zou proberen te springen. Hij werd al wat kalmer in het donker van de cabine en af en toe maakte hij een grapje en glimlachte hij even. Hij rook naar lijm en naar de straat, de geur vulde de hele truck. We kwamen aan in het centrum en brachten hem naar de stichting. We maakten z’n zakken leeg; een paar rotjes, een lucifer, een zakje lijm en een tube lijm om het zakje bij te vullen. Intussen was hij helemaal gekalmeerd. Hij sliep de hele nacht door.
 
 
De kleine Darwin is nog altijd bij de stichting en maakt het erg goed. Zonder Proniño zou hij nog een gevaarlijke nacht op straat doorgebracht hebben. Hij zou weer high worden van de lijm en z’n hersenen verder vernielen om de pijn van z’n jonge bestaan te verdrukken. In plaats daarvan kan hij in z’n eigen bedje slapen na een goede maaltijd. ’s Ochtens staat hij dan op en brengt hij z’n tijd door met het personeel en de vrijwilligers, die hem leren lezen en schrijven en met wie hij een potje voetbalt. Dat is de realiteit van het werk van Proniño. Dit is hun werk, en dit is waarom het zo belangrijk en noodzakelijk is. Draag uw steentje bij. Vele kleintjes maken een groot. Sla eens uw dagelijkse bezoekje aan de koffiebar over of ga een keer minder uit eten deze maand. Geef €20 aan een fantastisch doel en zorg voor een fatsoenlijke avondmaaltijd voor Darwin.

Het gevolg is dat er nog meer families in enorme nood verkeren en dus meer kinderen niet voldoende te eten krijgen, laat staan naar school kunnen.   Tegelijkertijd hebben veel Amerikaanse donateurs financiële tegenvallers gekend, waardoor Hogar Suyapa beduidend minder donaties ontvangt.  Zo is het aantal kinderen dat permanent opgevangen moet worden in korte tijd gestegen van 25 naar 43, terwijl de donaties significant gedaald zijn. Elk opgevangen kind krijgt nog steeds alle goede zorgen die het nodig heeft, maar we hopen van harte dat de financiële situatie van Hogar Suyapa snel kan verbeteren. Dankzij een extra donaties van Energy Incentives kan Homeless Child dit jaar in elk geval bijna EUR 2.500 meer fondsen sturen dan verleden jaar.