blog

Hij was ongeveer 11 jaar, maar hij zag er eerder 9 uit. Hij was mager en merkbaar vuil, zelfs in het halfduister van de straatlantaarns. Z’n blote voeten waren veel groter dan ze zouden moeten zijn, door jarenlang rondlopen zonder schoenen. Hij vertoonde opnieuw een kamerbrede grijns toen hij weer met Kevin begon te praten. Kevin, de jongen uit California die sociaal werker geworden was in de straten van Honduras, praatte heel rustig met de kleine kerel. Je zag dat hij dit al eerder had gedaan, terwijl hij toekeek hoe het kleine jochie voor z’n ogen high werd door het snuiven van lijm. Hij had een sprongetje kunnen maken en de achtervolging meteen kunnen inzetten, maar hij besloot zich in te tomen en te proberen Darwin te overtuigen vrijwillig mee te gaan naar de stichting. Het is moeilijk redelijk te praten met een kind dat zo verslaafd is aan lijm. Je mag dan wel in geuren en kleuren vertellen over maaltijden, onderwijs, een thuis enzovoort, een verslaafd kind zal vaak nog kiezen voor de lijm.
 
Kevin bleef praten over Proniño terwijl ik de bewakers van het restaurant ernaast aansprak. Mensen praten normaal niet met straatkinderen, evenmin met een paar bleke Amerikanen. Ze zagen ons en toonden al snel interesse, dus ik vertelde hen over de stichting en de kans voor dit kind om een mooie toekomst weg van de straat te krijgen. Ze boden hun hulp aan indien nodig.
 
 
Maar nu terug naar de kleine Darwin. Zijn gedrag was al helemaal anders. Hij stapte onrustig heen en weer alsof hij zich afvroeg wat hij nu moest doen. Hij gaf bijna toe, maar veranderde toch van gedachte en keek zenuwachtig om zich heen. De lijm had duidelijk invloed op zijn denkproces en hij was helemaal verward en bang door de beslissing die voor hem lag. Plots schoot hij in paniek en rende hij de straat in, de tegenovergestelde richting uit. Kevin liep achter hem aan, terwijl een van de bewakers omliep om z’n enige uitweg te versperren. Het gevoel van in de val te zitten versterkte het effect van de lijm alleen maar, en Darwin begon echt te panikeren en dook naar het traliewerk achter hem. Hij wrong zichzelf tussen de tralies, maar net toen hij erdoor was, reikte de bewaker naar z’n arm en kreeg hem te pakken door de tralies heen. De bewaker hield hem vast terwijl Kevin naar de andere kant liep.
 
 
En dan was het de truck van Kevin in en op naar de stichting. Darwin zat achterin bij mij en ik hield hem vast om te zorgen dat hij niet uit de truck zou proberen te springen. Hij werd al wat kalmer in het donker van de cabine en af en toe maakte hij een grapje en glimlachte hij even. Hij rook naar lijm en naar de straat, de geur vulde de hele truck. We kwamen aan in het centrum en brachten hem naar de stichting. We maakten z’n zakken leeg; een paar rotjes, een lucifer, een zakje lijm en een tube lijm om het zakje bij te vullen. Intussen was hij helemaal gekalmeerd. Hij sliep de hele nacht door.
 
 
De kleine Darwin is nog altijd bij de stichting en maakt het erg goed. Zonder Proniño zou hij nog een gevaarlijke nacht op straat doorgebracht hebben. Hij zou weer high worden van de lijm en z’n hersenen verder vernielen om de pijn van z’n jonge bestaan te verdrukken. In plaats daarvan kan hij in z’n eigen bedje slapen na een goede maaltijd. ’s Ochtens staat hij dan op en brengt hij z’n tijd door met het personeel en de vrijwilligers, die hem leren lezen en schrijven en met wie hij een potje voetbalt. Dat is de realiteit van het werk van Proniño. Dit is hun werk, en dit is waarom het zo belangrijk en noodzakelijk is. Draag uw steentje bij. Vele kleintjes maken een groot. Sla eens uw dagelijkse bezoekje aan de koffiebar over of ga een keer minder uit eten deze maand. Geef €20 aan een fantastisch doel en zorg voor een fatsoenlijke avondmaaltijd voor Darwin.

Het gevolg is dat er nog meer families in enorme nood verkeren en dus meer kinderen niet voldoende te eten krijgen, laat staan naar school kunnen.   Tegelijkertijd hebben veel Amerikaanse donateurs financiële tegenvallers gekend, waardoor Hogar Suyapa beduidend minder donaties ontvangt.  Zo is het aantal kinderen dat permanent opgevangen moet worden in korte tijd gestegen van 25 naar 43, terwijl de donaties significant gedaald zijn. Elk opgevangen kind krijgt nog steeds alle goede zorgen die het nodig heeft, maar we hopen van harte dat de financiële situatie van Hogar Suyapa snel kan verbeteren. Dankzij een extra donaties van Energy Incentives kan Homeless Child dit jaar in elk geval bijna EUR 2.500 meer fondsen sturen dan verleden jaar.

Op 12 april is Bas Wiersma, de oprichter van Homeless Child, in Honduras aangekomen, waar hij tot midden december als vrijwilliger verder werkt aan het ontwikkelen van de activiteiten van Homeless Child in Honduras. 

Het is zijn tiende jaar en in al die jaren heeft hij al heel wat kinderen zien opgroeien.  Bas betaalt nog steeds al zijn reis- en verblijfskosten uit eigen zak zodat uw geld daar terecht komt waar dat het meest nodig is: bij de kinderen en vrouwen die we ondersteunen.

De voorwaarden voor ondersteuning zijn strikt en om in aanmerking te komen moet er een Nederlander langdurig ter plekke aanwezig zijn.  José bezoekt ook de stichtingen die zij steunen zodat ze zich er van kan vergewissen dat alles reilt en zeilt.  Inmiddels krijgen al zeven jongeren van Proniño een beurs die gegarandeerd is tot het eind van hun opleiding! Onze wens is om nog meer jongeren van een beurs te laten profiteren zodat ze een goede opleiding kunnen volgen en hun toekomstperspectief verbeteren.  Kijk hier (http://www.joinforkids.org/) voor meer informatie.

Zie hieronder drie verhalen van de gesponsorde kids.
Luis Enrique Canales
Luis Enrique is één van de zeer weinige van alle jongens die nooit op straat heeft gewoond. Hij komt uit een extreem arme buurt waar een gevaarlijke bende opereerde en is daar getuige geweest van een moord.  Omdat hij daardoor het gevaar liep om zelf vermoord te worden is hij drie jaar geleden door de rechter bij ons geplaatst, tientallen kilometers van de wijk waar hij woonde. 

Luis Enrique heeft daarom geen moeizame rehabilitatieperiode moeten doorlopen en kon al snel meedraaien met de besten uit de groep.  Hij volgt nu zijn opleiding met veel plezier en zijn droom is om een eigen werkplaats voor motorfiets reparaties te kunnen beginnen.

Kevin Soriano
Kevin was al vroeg op straat beland en terecht gekomen in een overheidscentrum dat gesloten werd nadat daar een kind door een begeleider vermoord was.  Eenmaal bij ons had hij het al gauw naar zijn zin en hij is dikste vrienden met Luis Enrique, met wie hij natuurlijk ook zijn droom deelt: een eigen werkplaats voor motorfiets reparaties!

Cristian Eduardo Salazár
Cristian is veertien en woont pas sinds een jaar bij ons.  Vroeger woonde hij in de buurprovincie. Zijn ouders heeft hij nooit gekend want die hadden hem weggegeven aan een oudere mevrouw toen vlak nadat hij geboren was, maar die ging al snel dood.  De directeur van een weeshuis waar hij toen een tijdje kon worden ondergebracht zorgde dat hij bij een stiefmoeder kon wonen, maar die vertrok na een paar jaar als illegale immigrant naar de Verenigde Staten om daar haar geluk te zoeken en liet hem achter.  Gelukkig kon Cristian al gauw bij Proniño terecht en omdat hij niet zo’n zwaar straatverleden heeft ging zijn rehabilitatie snel.

Er zijn aan alle leerlingen croissantjes verkocht en er is gecollecteerd. Opbrengst bijna € 500,-. Alle leerlingen en medewerkers kregen bij deze gelegenheid een Kerstkaart, met daarop een foto van de jongens van Proniño en een Kerst wens in het Spaans en Nederlands.

Vervolgens is de open dag voor a.s. brugklassers en hun ouders aangegrepen om opnieuw geld te verdienen. Een aantal leerlingen bakte cakes en taarten. Alle bezoekers konden bij de koffie in de HomelessChild-stand een plakje cake of een stukje taart kopen voor € 1,-. Opbrengst wederom bijna € 500,-. In mei volgt de grote actie die meestal een bedrag van vier cijfers oplevert. Het is de bedoeling om via Wilde Ganzen de eindopbrengst nog verder te verhogen. We bedanken alle leerlingen en leraren, die zich al hebben ingezet en wensen ze veel succes straks!