blog

Afgelopen week ontvingen we, inderdaad een beetje aan de late kant, een heel welkome Kerstgift van StateofArt CorporateFashion uit Duiven.  Dit bedrijf heeft afgelopen kerst geen pakketten geschonken maar heeft alle relaties een kaart gestuurd, waarop werd aangegeven dat ditmaal het kerstbudget aan Homeless Child zou worden geschonken.  StateofArt CorporateFashion, hartelijk dank !

De afgelopen dagen hebben enkelen onder u ons berichten gestuurd met vragen over de politieke situatie in Honduras en om die reden hebben wij besloten een korte nieuwsbrief te verzenden.

In de nacht van zaterdag op zondag is de zittende president, Manuel Zelaya, op bevel van het hooggerechtshof door een militaire brigade uit de macht gezet en naar Costa Rica overgebracht. Op zondag is een interim president gekozen, met goedkeuring van het parlement, van het leger, en van het hooggerechtshof.

Alhoewel de internationale gemeenschap de gang van zaken afkeurt, lijkt het erop dat er in Honduras vrij veel consensus bestaat over de huidige situatie en dat een meerderheid van de Hondureze bevolking de interim regering steunt.

In de stad waar wij werken, El Progreso, is de situatie kalm. Er is voldoende eten en energie beschikbaar en de kinderen en volwassenen met wie wij werken zijn niet gehinderd in hun dagelijkse bezigheden.

Indien er belangrijke ontwikkelingen plaatsvinden, zullen wij u daarvan op de hoogte houden.

Voorlopig gaat het ons allen goed.

In de nacht van 27 op 28 mei is Honduras getroffen door een zware aardbeving; een aardbeving met een kracht van 7.1 op de schaal van Richter.

Alle kinderen en volwassenen met wie wij werken zijn ongedeerd, ook de gebouwen waarin wij wonen en werken hebben nauwelijks schade ondervonden.

Onze stad, El Progreso, is vrij hard getroffen. Veel huizen hebben scheuren in muren of daken, een aantal muren en daken zijn ingestort en er zijn in de regio volgens de laatste berichten drie of vier doden gevallen.

De brug die onze stad verbindt met het vliegveld en met de hoofdstad heeft het begeven en een tweede, sterkere brug, gebouwd met steun van de Japanse regering, heeft zodanige schade opgelopen dat verkeer hierover onmogelijk is.

Ondanks de enorme schrik zijn we gelukkig dat alle kinderen en werknemers veilig zijn. We gaan er vanuit dat we binnenkort een nieuwsbrief met betere berichten kunnen sturen, ondermeer met het bezoek van twee Proniño jongens aan Nederland!

Al meerdere malen heeft Homeless Child steun ontvangen van Wilde Ganzen en van het Ministerie voor Ontwikkelingssamenwerking om een groot project uit te voeren.

In 2009 mogen we opnieuw genereus meedelen in de subsidiepot om met onze partner Proniño een huis te bouwen voor zelfstandig begeleid wonen. In het huidige programma is voor veel jongens de overgang van een totaal verzorgd leven naar de enge grote mensenmaatschappij een stapje te groot.

Door een overgangsfase te bouwen waarbij ze begeleid worden bij het afronden van hun studie, het zoeken naar een baan en het vinden van huisvesting, wordt de stap een stuk kleiner en de overgang versoepeld.

Hiermee wordt een droom verwezenlijkt. Maar er is nog een andere droom die we al jaren koesterden. Wellicht veel minder belangrijk, maar minstens even zo leuk.

Dankzij de actieve steun van NCDO en van Wilde Ganzen komen voor het eerst twee kinderen uit het programma naar Nederland. We hadden er al eerder over bericht, maar nu de plannen in een vergevorderd stadium komen wordt het avontuur voor het eerst echt tastbaar.

Ook een anonieme, welwillende donateur, levert een grote bijdrage aan het mogelijk maken van deze droomreis, en we willen hen graag allen hartelijk danken voor hun medewerking!

We hebben besloten om de oprichtster van Proniño, Betty, uit te nodigen met twee van de kinderen die in de huidige lichting van hun programma deelnemen. Ze heten Cristian en Oscar en hebben nog geen idee van wat hen te wachten staat. Alvorens hen in te lichten, willen we eerst alle papieren met de kinderrechter in orde maken en hun paspoorten laten maken. Aangezien ze pas 13 zijn vallen ze onder de ouderlijke macht van Proniño en is het verkrijgen van de benodigde papieren een stukje minder mysterieus dan voor volwassenen.

Niettemin, voor deze jongetjes is reizen naar Nederland ongeveer hetzelfde als het voor ons zou zijn om ’s ochtends bij het opstaan te horen te krijgen dat je bent uitgenodigd voor een reisje met de space shuttle naar hogere sferen. Heel spannend, maar doodeng!

Ondertussen dagdromen wij al over de alledaagse maar plots zo bijzondere dingen die we mee gaan maken. Hoe zou het voor hen zijn om, voor het eerst in hun leven, een trui aan te trekken? En om te logeren bij mensen die lange, dunne ijzeren platen aan hun binnenmuren hebben hangen om het huis warmer te maken? Soms denken we ook aan minder leuke zaken, zoals de eenzaamheid die ze misschien wel zullen voelen om zo jong en zo zonder ouders zo ver weg te zijn van hun vertrouwde omgeving. Of over de trieste geschiedenis die ze meezeulen in hun hart en nooit een dagje achter zich kunnen laten, uit het zicht.

Maar we verheugen ons vooral dat we nu eindelijk ons land eens kunnen delen met twee van de kinderen die we nu al zo lang vertellen over dat verre, vreemde Holanda, waar de meeste mensen net zo wit en lang zijn als wij, waar iedereen zich scheel werkt om twee weken per jaar iets bruiner te kunnen worden, maar vooral waar zo veel mensen wonen die zich zonder eigenbelang zo inzetten om hen en hun kameraadjes een betere toekomst te bieden.

Het is voor hen nog een grote verrassing, maar voor ons al elke dag een feest van verheuging. In een volgende aflevering meer nieuws over deze grote, verre reis.

Een cowboy in camouflage

Hoe gek kan het worden? Toen Manuel Zelaya, de president van Honduras, in 2006 gekozen werd, ging er een voelbare zucht van opluchting door de bevolking. Een zakenman, gekozen tot baas van het volk! Er waren weliswaar wat onprettige geruchten over kiesfraude en de man droeg altijd zo’n rare Texaanse hoed, maar hij had het toch maar gemaakt in de business, dus hij zou vast ook veel kunnen betekenen voor zijn land.

Drie jaar later voelt men zich bedrogen en belogen. Zelaya is nog veel rijker dat toen hij begon, maar zijn onderdanen kunnen helaas niet hetzelfde zeggen. Hij heeft weinig politieke vrienden meer, laat staan een vriendschappelijke band met zijn volk.

Begin 2008 besloot Zelaya dat elektriciteit inkopen de staat te veel geld kostte, en dat de prijzen daarom met 90% omhoog moesten, van de ene op de andere dag. Er was weliswaar een plafond en als je daaronder bleef, hoefde je helemaal niets te betalen, maar die vlieger ging enkel op voor mensen met 1 peertje en een draagbare radio, en die hadden toch al niets te besteden.

Na een krankzinnig jaar met maatregelen waardoor ‘s mans populariteit volgens een nationale enquête was gedaald tot min 11% (jazeker, in Honduras kan dat!), besloot hij op kerstdag om in 1 klap schoon schip te maken: het minimumsalaris moest met 55% omhoog, en wel meteen!

Dit mag een geniale zet lijken om de armoede op te lossen maar in werkelijkheid zijn de effecten nu al voelbaar. Nationale bedrijven ontslaan massaal hun werknemers omdat ze de lonen niet kunnen betalen en internationale bedrijven beginnen hun plannen om naar buurlanden uit te wijken al tot uitvoer te brengen. Ondertussen stijgen de prijzen in zeer rap tempo want om nog iets te verdienen moet men meer voor zijn producten vragen. De 40% van de bevolking die in de informele economie werken (landbouw, marktkraampjes etc.) krijgen geen loonsverhoging en kunnen dus helemaal niets meer kopen van hun schamele loontjes, om nog maar niet te spreken van de 20% die sowieso geen inkomen hebben.

Ook voor onze partners in Honduras is dit een zware klap. Moeten ze nu werknemers ontslaan? Nog minder begeleiders per kind, terwijl ze nu al om meer aandacht smeken? Of moeten we beknibbelen om eten, terwijl er toch al maar 1 keer per week een stukje vlees is van 30 gram per kind? Proniño moet per maand 1.500 € extra ophoesten en onze partner van het weeshuis en het voedingscentrum 2.200 €.

We zijn nu druk doende om met onze Amerikaanse partners de benodigde fondsen te vinden om niemand te hoeven ontslaan. Nou ja, Zelaya, die wordt aan het eind van dit jaar gelukkig wel ontslagen. Wat zal zijn opvolger brengen?

Binnenkort wordt tot driemaal toe een door Homeless Child gemaakte documentaire uitgezonden op L1, de regionale TV zender van Limburg.

29 december om 16h30 en 4 januari om 11h30 en om 14h30

En voor iedereen… een foto van het kerstfeest bij Proniño op 24 december!