Alle posts voor maart 2015

La U

27 maart 2015, door Melanie onder Nieuws

AwnerHerinneringen zijn zo vreemd. Soms vergeet je de belangrijke en blijven de onbenullige een hele tijd hangen. (Het zou geweldig zijn als ik de Spaanse voorwaardelijke wijs voorgoed in m’n hoofd zou kunnen prenten.) Ik heb geen idee waarom ik me zo levendig herinner dat ik voor het eerst van Awner hoorde.Vier jaar geleden wees Laura hem aan van de andere kant van het veld en ze zei:

“Dat is de slimste jongen die ik ken. Ik ben zo blij dat hij terug is, zodat hij verder naar school kan gaan.”

Ik keek hem aan en dacht: “Niet echt indrukwekkend.” Toch bleek dat Laura gelijk had. Op een dag hadden we het met Awner over school en de resultaten, en hij zei a) dat hij zich zo verveelde en naar een goeie school wilde gaan, en b) dat hij altijd 7 op 10 haalde. Nu gaan kinderen normaal gezien naar goeie scholen als ze nog jong zijn. Dat is een betere investering en zo.

Maar Awner? Hij is gewoon anders. Die dag maakten we een afspraak. Doe wat meer je best, haal altijd 10 op 10, en dan zorgen we voor een beurs voor een privéschool. Jammer genoeg bood z’n intelligentie geen garanties voor goede beslissingen. Op de helft van het jaar had hij een handgemeen met een ander kind en ging hij weg.

Waarom? Waarom? Waarom???

Zoals zo vaak gebeurt, kwam hij een paar maanden later terug. Maar hij had zo veel lessen gemist dat hij het hele jaar moest overdoen. Een jaartje ouder. Nog een jaartje achterstand. Hij heeft de beurs niet gekregen. Het is zo moeilijk om zoiets te zien gebeuren. Hij liep weer weg. En kwam weer terug. Het afgelopen jaar heb ik met verdriet aan hem gedacht. Hij had zo veel meer kunnen bereiken. Zonde. Hij sprak me zelfs nog eens aan over die beurs. Ik herinnerde hem aan onze afspraak. En dat hij twee keer weggelopen was. Hij zei dat hij nu zou blijven. Ik zei dat ik dat al eens eerder gehoord had. Toen:

“Zelfs als jij niet in me gelooft, geloof ik nog wel in mezelf.”

Ik haat het als de jongens m’n werk voor me doen.

Welke opties hebben we eigenlijk nog? Hij is 18. Het is ‘te laat’.

Maar in een land waar het onderwijs ontregeld is voor zo’n groot deel van de bevolking, ontstaan er alternatieve programma’s die het onderwijsproces versnellen. Onlangs zijn we er zo eentje tegengekomen. Als hij zich erop toelegt en zich concentreert, kan hij dit jaar nog de middelbare school afmaken. DIT JAAR! Het is nog niet zo’n achterstand als je op je 19de afstudeert.

En dan wordt het beter.

Als hij dit programma afwerkt, kan hij naar de universiteit. DE UNIVERSITEIT! Het is maar dat je het weet: voormalige straatkinderen gaan doorgaans niet naar de universiteit. Nooit.

Dus daar gaan we weer.

Onze afspraak is weer van toepassing.

Allemaal tienen.

Het hele jaar lang.

En dan gaat Awner naar de universiteit.

“La U”, zoals ze zeggen in Honduras.

Als ik een flikflak kon doen, had ik er al een paar gedaan toen dit beslist werd. Ik geloof echt dat het hem zal lukken.

Maar dat doet er eigenlijk niet toe, want hij gelooft al veel langer in zichzelf dan ik.