Alle posts voor maart 2013

Kennedy school

29 maart 2013, door Xavier onder Acties, Nieuws, Vastenaktie 2013, Vrijwilligers in actie

Cupcakes

In januari vroeg tot onze verrassing de Kennedy School in Fijnaart ons of wij het een goed idee vonden als zij hun vastenactie voor het jaar 2013 aan Homeless Child zouden opdragen. Reken maar dat ons dat een goed idee leek!

Dit jaar staat in heel het land de vastenactie in het teken van Honduras en voor ons is het een eer dat onze stichting nu is uitgekozen als doel voor de inzameling van de Kennedy School.

Nadat twee Homeless Child vrijwilligers een dag lang met de Kennedy kinderen hadden gepraat over Honduras, over ons werk daar en over het leven in de opvanghuizen, begon er vol enthousiasme en doorzettingsvermogen een heel scala aan inzamelacties! Er werden flessen ingezameld, cupcakes verkocht en nog veel meer acties en ideeën bedacht om de kinderen in Honduras te ondersteunen.

In de school hangt zelfs een thermometer om elke week te kunnen zien hoe veel er al is ingezameld. Binnenkort volgt de uitslag met het eindbedrag. Maar hoe hoog of minder hoog dat ook uitvalt, we zijn in elk geval heel blij en dankbaar voor alle inzet en plezier!

Kennedy school (2)

Julia is veilig

8 maart 2013, door Xavier onder Acties, Nieuws, Vastenaktie 2013

Poster Vastenaktie 2013Het is niet te geloven, echt niet! Alles wat mevrouw Marlene me verteld had is waar, en nog meer ook. In het huis waar ik nu woon is inderdaad stromend water, maar dat niet alleen, het wordt zelfs warm als je onder de douche staat en aan de linkerknop draait!

Ik woon hier samen met zeven andere meisjes en er werken twee mevrouwen. Ze blijven om de beurt 24 uur bij ons dus het zijn net een soort moeders. Nou ja, geen echte natuurlijk want ik mis mijn eigen moeder vreselijk en ik moet elk uur aan haar denken, maar waar ik nu ben kan mijn vader me niet meer aanraken en het allerfijnste van alles is dat ik me zo veilig voel. Voordat ik hier kwam durfde ik nooit naar bed en ik sliep altijd heel onrustig, maar nu slaap ik de hele nacht door want ik weet zeker dat er niemand bij me wil kruipen.

De andere meisjes hebben hetzelfde meegemaakt als ik maar we praten er nooit over, ik pieker er niet over, ik geneer me dood! Er komt wel iedere dag een hele lieve vrouw met wie ik vaak praat en die is psychologe en die is de enige die het allemaal weet wat er met me gebeurd is; nou ja, het meeste. Ze zegt dat ik zo veel mag huilen als ik wil en dat ik heel mooi en lief ben en dat ik me absoluut niet schuldig moet voelen. Dat is best wel moeilijk want ik ben zo bang dat mijn vader door mijn schuld naar de gevangenis moet. Maar ik heb hem nooit verraden, ze hebben het gewoon ontdekt dat hij aan me zat en toen hebben ze me naar dit huis gebracht.

Mijn moeder is gelukkig al op bezoek geweest en ze mag elke maand komen. Ze is heel trots op me, weet u waarom? Sinds ik hier woon heb ik mijn naam leren schrijven en nog veel meer woorden. Julia is mijn naam en ik ben negen. Ik leer ook rekenen en weet al precies waar Honduras ligt en ook waar Nederland is. Dat is een heel rijk land ver weg maar de mensen daar betalen voor het huis waar ik nu woon en ook voor al het eten en de school waar ik heenga. Ik begrijp er niets van dat er mensen zijn die me niet kennen en die toch hun geld geven voor mij. Zou u dat doen? Ik misschien wel als ik het zou kunnen betalen maar voorlopig ben ik gewoon ongelooflijk blij en zo verbaasd. Dank u wel!

*De naam Julia is om privacy-redenen gefingeerd, en haar fictieve persoon staat in deze reeks artikelen model voor de realiteit die wij tegenkomen in Honduras.

De lange weg naar een meisjeshuis

1 maart 2013, door Xavier onder Acties, Nieuws, Vastenaktie 2013

Poster Vastenaktie 2013Eijsdenaar Bas Wiersma voerde in 2005 in Honduras, waar hij woont, een gesprek met de plaatselijke kinderrechter, Marlene Delgado. Mevrouw Delgado sprak haar zorg uit over het feit dat er in haar regio weliswaar opvang bestond voor meisjes, maar dat geen van de bestaande huizen het aandurfde om langdurig seksueel misbruikte meisjes te verwelkomen. Meisjes met een dergelijke achtergrond zouden andere meisjes “bezoedelen”, of zouden niet meer te helpen zijn.

Stichting Homeless Child besloot daarop om een huis te bouwen speciaal voor deze meisjes. Aangezien de stichting pas twee jaar bestond en ondanks de beste bedoelingen ook kampte met een klein budget en weinig ervaring, bleek er toen het huis eenmaal af was onvoldoende geld beschikbaar voor deze bijzondere vorm van opvang. Het gebouw kon gelukkig aangewend worden voor huisvesting van straatkinderen en doet in die hoedanigheid nog steeds uitstekend dienst. Er wonen vijftien kinderen die het naar hun zin hebben en die in een veilige omgeving op kunnen groeien.

In 2007 heeft Homeless Child een tweede verdieping helpen bouwen op een reeds bestaand weeshuis waar ook seksueel misbruikte meisjes (en jongetjes) welkom zijn. Hier wonen 45 kinderen, maar de maximale leeftijd op moment van opname is vier jaar.

Kinderrechter Delgado zat nog steeds verlegen om een veilig huis waar meisjes terecht konden die ouder zijn dan vier en die langdurig seksueel misbruikt zijn. Homeless Child heeft inmiddels ruim tien jaar werkervaring, een meer solide financiële basis, en kan haar donateurs concrete resultaten tonen. In januari 2012 was één van deze donateurs bereid om voor minimaal vijf jaar de exploitatiekosten voor een bescheiden meisjeshuis op zich te nemen. Hierdoor was er een garantie dat uitgaven voor bijvoorbeeld de lokale werknemers, het eten en de kleren gedekt waren.

Daarop werd na overleg met de lokale autoriteiten besloten om de stap te wagen en de stichting huurt sinds 1 januari 2013 een huis met drie slaapkamers, een prachtige leefruimte en een kleine tuin voor een bedrag van EUR 280 per maand.

Er is voorlopig voor deze huuroplossing gekozen omdat hiermee hoge kosten voor bouw vermeden kunnen worden en de organisatie lokaal ervaring kan opdoen met deze nieuwe vorm van opvang. De ambitie en wens zijn echter om op termijn de behuizing uit te breiden en er verschillende groepen meisjes te laten wonen.

*De naam Julia is om privacy-redenen gefingeerd, en haar fictieve persoon staat in deze reeks artikelen model voor de realiteit die wij tegenkomen in Honduras.