Alle posts voor september 2010

Laura Long, een Amerikaanse vrijwilligster, doet haar verhaal

30 september 2010, door Bas onder Acties, Vrijwilligers in actie

Ik ben geen moeder in de echte zin van het woord, maar ik besef hoe geweldig het moet zijn als ouder je kind te zien opgroeien en evolueren. Het zijn niet mijn kinderen (hoewel ik ze vaak zo noem), maar in de loop der jaren dat ik ze kende, ben ik van ze gaan houden en ze gaan beschouwen als familie.

Victor is een jongen die ik al ken van m’n eerste reis naar Honduras. Ik sprak amper Spaans en kon slechts minimaal communiceren, maar ik raakte meteen erg gehecht aan dit jongetje. Hij was toen elf jaar. De volgende jaren begon ik te beseffen hoe ongemanierd hij wel was. Soms kon hij je echt terroriseren.

Ik vernam dat hij gruwelijke dingen had meegemaakt toen hij op straat leefde. Ik bleef mezelf dit inprenten telkens hij vuil water over me loosde of een groot bijtend insect in m’n gezicht gooide. Hij luisterde zelden naar wat ik zei en dreigen met afnemen van lekkers of voorrechten had geen enkel effect op dit kind. Soms kon hij wel ongelooflijk lief zijn, maar die momenten waren schaars gezaaid. Hij plaagde en vocht met bijna alle kinderen in het centrum en leek bijzonder getormenteerd. Een paar keer heb ik hem zien instorten. Dan liep hij weg en wilde hij niemand in z’n buurt. Niemand mocht zien dat hij zat te snikken.

Je kunt je niet voorstellen wat een psychologische impact verwaarlozing op een kind heeft: je wordt op straat achtergelaten op je achtste of negende en je weet dat niemand met je inzit of erom geeft waar je bent of dat je het goed maakt. Deze kinderen worden tijdens hun leven op straat ook als een stuk vuil behandeld, beschimpt en uitgelachen, misbruikt. Een onschuldige, jeugdige ziel zou zulke vreselijke dingen niet mogen meemaken.

Vorig jaar ging Victor erg goed vooruit. Hij barstte nog heel vaak uit en kon zich soms vreselijk gedragen, maar over het algemeen maakte hij het al veel beter. Op deze terugreis stond ik echter versteld van deze nieuwe, zelfverzekerde jongen. Hij deed het goed op school en leerde veel bij van de workshops in het centrum. Hij was heel blij en wilde me meteen op sleeptouw nemen om te tonen waar hij allemaal mee bezig is.

Ik kreeg een gedetailleerde beschrijving van alle gereedschap dat gebruikt wordt tijdens zo’n workshop en kreeg daarop elk werkje te zien dat hij gemaakt had. Z’n enorme glimlach leek op z’n gezicht gebrand. Hij was zo gelukkig en fier en leek een volledig andere jongen tegenover het kind dat ik vijf jaar geleden leerde kennen. Vroeger was ik bang dat hij zou weglopen en gewoon weer op straat zou belanden voor de rest van z’n leven. Nu twijfel ik er geen moment aan dat hij zal blijven evolueren en op een dag aan het werk zal zijn en vooruitgaan in het leven. Ik ben er trots op deel uit te maken van deze stichting, die een directe invloed heeft op deze kinderen, op zo’n prachtige manier.

Mijn recentste project was een sponsorprogramma op te zetten voor de kinderen van Proniño. De stichting heeft het momenteel moeilijk en er zijn fondsen nodig, dus de beslissing was gevallen sponsors te gaan zoeken. M’n recentste reis naar Honduras was bedoeld om foto’s te nemen van en informatie te vergaren over een aantal jongens. Ik kon me moeilijk concentreren op het werk omdat ik ze dolgraag wilde terugzien en tijd met ze wilde doorbrengen. Toch heb ik mini-interviews van 26 kinderen afgenomen en foto’s van ze genomen.

Tijdens deze korte video-interviews kwam ik tot een vaststelling die me schokte. Ik was net samen gaan zitten met een heel lieve jongen om aan zijn filmpje te beginnen. Hij is 15 en een gelukkig en zelfverzekerd kind. Ik ken hem nog niet zo lang, hij is vrij nieuw in de stichting. Ik begon met het interview. Eerst vraag ik altijd aan het kind om z’n volledige naam te zeggen. Ik stelde de vraag en hij antwoordde met een naam die niet de zijne was. Ik lachte en zei hem dat ik echt wel z’n echte naam nodig had. Hij bleef er ernstig bij en legde me uit dat z’n huidige roepnaam niet de naam is die hij bij z’n geboorte gekregen had. Hij was als kind achtergelaten en naar een weeshuis gebracht, waar ze hem een andere naam gegeven hadden, omdat ze z’n echte niet kenden. Jaren later hadden ze z’n geboorteakte te pakken gekregen en wisten ze z’n echte naam. Ik zei dat ik het nu begreep en ging verder met het interview.

Later voelde ik me vreselijk. Het lijkt wel alsof ik soms vergeet waar ik het echt voor doe. Ik ken de kinderen en ik hou van ze, maar ik vergeet soms het lijden dat ze doorgemaakt hebben. Ik leer ze kennen wanneer ze in het centrum aankomen, in alle veiligheid en comfort. Maar ik vergeet. Ik vergeet wat ze meegemaakt hebben, de vreselijke dingen die gebeurd zijn in hun leven en hoe belangrijk deze plaats voor ze is. Het is zo belangrijk dat ze dit leven krijgen, deze kans om vooruit te gaan en niet verwaarloosd en aan hun lot overgelaten te worden op straat.

Elk kind heeft een uniek en vaak gruwelijk verhaal. Deze jongen had de gebruikelijke gebeurtenissen op straat niet meegemaakt – drugsverslaving, seksueel misbruik, zoals de meeste jongens in het centrum – maar hij had een eigen horrorverhaal. Hij was gewoon in de steek gelaten en werd van opvangcentrum naar opvangcentrum doorgeschoven. Veel kinderen kennen hun verjaardag niet en dat heb ik altijd al erg triest gevonden, als bijkomende verwaarlozing door de ouders, maar dit kind had niet eens z’n naam meegekregen.

Deze stichting is geen thuis voor kinderen met een gelukkig, gezond gezin en een huis. Het is een thuis voor de vergeten kinderen die niemand wil of naar wie niemand omkijkt, de kinderen die anders niets zouden hebben, ook geen toekomst. De eenvoudige vraag naar de naam van deze jongen heeft m’n toewijding aan het belang van deze stichting alleen maar doen groeien. En nu hoop ik dat ik nooit meer zal vergeten.

Zomerbrief Voorzitter van Homeless Child

30 september 2010, door Bas onder Voorzitter

Lieve/beste lezer van deze brief,

Als voorzitter van Homeless Child wil ik u middels deze zomerbrief, ook al is het officieel herfst, bijpraten over wat de actuele stand van zaken is bij de door ons gesteunde organisaties, breng ik u op de hoogte van een paar bestuursmutaties, kijk ik terug op een geslaagde vrijwilligersdag en tenslotte wat informatie over onze financiele situatie

De door ons gesteunde organisaties:
Het opvanghuis, voedingscentrum en het voorlichtingsproject ( AHMF ) lopen zo goed dat ik daar nu verder geen mededelingen over doe. 
Pronino. Ik stelde het al in de winterbrief. De kwaliteit van de geleverde zorg is sterk verbeterd. Onze directeur die deze zomer 8 maanden op projectlocatie zijn werk doet, rapporteert erg enthousiast. Bestuurslid Ineke Wiersma is 3 weken op werkbezoek geweest en ook zij is onder de indruk van de geraeliseerde verbeteringen. Echter er is een Amerikaaanse donateur weggevallen. Homeless Child heeft zich garant gesteld om deze weggevallen donatie op zich te nemen.

Bestuursmutaties
Onze secretaris Nicole van Rijmenam heeft ons bestuur verlaten. Nadat zij in 2003 onze projectgen in Honduras had bezocht, besloot zij na terugkomst om ons bestuurlijk te versterken. Op de vrijwilligersdag is Nicole uitgebreid in het zonnetje gezet en bedankt, zie de foto waar Nicole dit lachend aanhoort. Daarom wil ik op deze plaats Nicole nogmaals kort bedanken.

Daarnaast heten we welkom in ons bestuur. Wiebren Nawijn, gepensioneerd huisarts en woonachtig in Dinxperlo. Welkom Wiebren.
En Liduine Schonau, net terug na een half jaar vrijwilligerswerk, woonachtig te Rotterdam, Liduine brengt het grijsheidsgehalte van ons bestuur op een veel lager niveau, zij is midden twintig. Zij doet maatschappelijk werk. Welkom Liduine.
 
De vrijwilligersdag
Op een hele mooie Zaterdag (11 Septenber) waren bestuur en vrijwilligers te gast bij Suzanne en Theo Zwart om in hun mooie achtertuin elkaar te ontmoeten. Er is uitgebreid kennis gemaaakt en ervaringen zijn ruim uitgewisseld. Het bestuur heeft van deze dag genoten. Alle vrijwilligers hartelijk bedankt en Suzanne en Theo natuurlijk voor het beschikbaaar stellen van de mooie locatie en jullie gastvrijheid. 
  
Financiele situatie
Door de toenemende kwaliteit zijn de kosten in Pronino (bij Pronino of in El Progreso) behoorlijk gestegen. Onze inkomsten stegen niet, maar daalden in 2009. Zo ontstond een begrotingstekort. Dat heeft geleid tot het bestuursbesluit om onze partners in Honduras mede te delen dat we tot en met 2011 aan al onze verplichtingen zullen voldoen en dat we vanaf 2012 opnieuw zouden bezien hoever onze polsstok reikt. Deze mededeling is met veel begrip door onze partners ontvangen. Echter… tot onze grote vreugde is er een kentering opgetreden in 2010. Onze inkomsten zijn plotseling sterk gestegen en we denken dat we aan het eind van dit jaar het niveau van onze uitgaven dicht genaderd zijn. In een later stadium kom ik graag terug op deze fantastische ontwikkeling.
 
En teslotte bedank ik u allen voor alle geboden hulp, donaties, ondersteuning, vrijwilligerswerk etc. etc.
Lieve mensen, Bedankt.
 

Charles W. Duijne,
Voorzitter Homeless Child

Feest op de Cramignonschool.

26 september 2010, door Bas onder Acties, Vrijwilligers in actie

Feest op de Cramignonschool.

Inmiddels is het een traditie: elk jaar in september houdt de Cramignonschool in Eijsden een open dag en is Homeless Child daarbij van de partij.

We hebben er een stand waar we door de kinderen gemaakt sieraden verkopen, folders uitdelen en honderduit vertellen over het werk dat we doen.

Sieke Peerboom is er een trouwe vrijwilligers.  Inmiddels is ze elf maar ze werkt al voor ons sinds de negen is.  Haar vriendin Judith is haar komen helpen dit jaar !

Veel dank aan Judith, Sieke, en natuurlijk aan de Cramignonschool voor het warme hart dat ze ons toedragen.

Wassen op de hand, net als grootmoeder !

26 september 2010, door Bas onder Nieuws

Schattig filmpje over jochies die hun kleren op de hand wassen. Kinderarbeid? Welnee, we hebben drie moderne wasmachines maar veel van de kinderen zweren bij hoog en laag dat wassen op de hand veel witter wast.
Tja, daar kunnen de bekende wasmerken het dan mee doen…..

Een nieuw verhaal van Nicoline die als vrijwilliger in Honduras werkt.

21 september 2010, door Bas onder Acties, Vrijwilligers in actie

Semana Santa

Laatst was het Semana Santa, ofwel de heilige week voor Pasen. En aangezien de Honduresen een gelovig katholiek volk zijn, stond het eind van de week in het teken van rituelen en feesten.

Maar eerst even terug naar begin van de week waarbij ik een bezoek heb gebracht aan het Voedingscentrum.  Hier komen de kleine kindjes terecht die ondervoed zijn. De redenen van de ondervoeding zijn zeer divers, van nalatigheid tot onwetendheid en van mishandeling tot armoe.  Maar alle gevallen komen op hetzelfde neer: de ouders weten niet goed voor het kind te zorgen waardoor het ondervoed en onverzorgd raakt.  De kindjes blijven er vier tot zes maanden, tot ze weer op volle kracht en gewicht zijn. In deze periode krijgen de ouders vaak nog de kans om hun kindje te bezoeken en te leren hoe voor het kind te zorgen.   Maar merken ze dat de ouders nalatig zijn en niets van zich laten horen, wat bij vele kindjes helaas het geval is, dan zullen ze na hun zes maanden geplaatst worden bij ons opvanghuis of een ander opvangtehuis.

Toen ik er aankwam waren ze aan het spelen op het terras van het huis dat veel lijkt op Hogar Suyapa.  Dezelfde uitstekende hygiëne, een ruime, heerlijk geurende keuken, en speelhoek binnen en buiten en een kamer met zo’n 26 bedjes. Nadat ik rondgeleid was kreeg ik het fotoboek in mijn handen van de voor en na situatie van de kindjes. Sommige beelden waren zo vreselijk afschuwelijk dat ik er haast niet naar kon kijken. 

Gelukkig waren er op het moment dat ik er was geen nieuwe kindjes en zagen ze er allemaal redelijk goed gevoed uit zodat het haast leek alsof er niets bijzonders met ze aan de hand was. Pas op het moment dat het etenstijd was, ging er bij sommigen een alarmbel rinkelen en dook een van de meisjes op haar bordje als een leeuw op zijn prooi alsof haar leven er vanaf hing (wat natuurlijk ook zo is geweest).  Ongelooflijk hoe snel, zonder te kauwen, met 20 happen tegelijk dat naar binnen ging!  Hoewel, naar binnen, uiteindelijk zat de rijst met bonen in haar haar, op haar schouders en tussen haar tenen. Met grote ogen heb ik haar zitten bewonderen, wat een figuur!

Na het eten was het tijd voor de pot. Met zijn allen in hun blootje in de badkamer, ieder op een eigen kleur potje. En dan kijken wie het snelst een drolletje heeft gedraaid!  Na zo’n 15 minuutjes werden ze één voor één gewassen, aangekleed en mocht ik ze in bed leggen.  Een warm gevoel verspreidde zich van binnen als ze mij hun grootste lach gaven nadat ik ze maar heel eventjes kriebelde, een kus gaf en Buenas Noches zei.  Precies zoals ik dat in het opvanghuis ook elke avond bij elk kindje even doe. En ook daar is het dan feest en geven ze mij dan hun grootste lach.

En Semana Santa, de heilige paasweek?  Nou ja, Pasen is nu al weer zo lang geleden, daarover vertel ik volgende keer meer!

Geef een kind een kans, schenk de wereld balans!

Wie net als Nicoline in Honduras vrijwilligerswerk wil doen kan kijken op www.homelesschild.org.  Wie in Nederland vrijwilligerswerk wil doen kan contact opnemen met Ineke Wiersma op 043 409 2194.  Donaties zijn altijd welkom: op rekeningnummer 212487167 of online.