De dag nadat twee kleine zusjes waren vertrokken naar een nieuw thuis werden er weer twee zusjes bij ons gebracht. Dit keer waren ze jonger (1,5 en 3,5 jaar) en is er besloten dat ze hier zouden blijven. De reden dat ze bij ons gebracht zijn staat geschreven op hun lichaam: bont en blauw met vervaagde wonden die zich langzaam tot litteken vormden. Toen ik de oudste vanavond bij me had zitten, mijn arm om haar heen sloeg en mijn hand op haar buikje legde, voelde ik hoe een rib ongewoon ver uitstak. Het zou me niets verbazen als ze al heel lang met een gebroken ribbetje rondloopt……
En deze verhalen zijn de verhalen van vele kinderen die op jonge leeftijd al worden mishandeld en seksueel misbruikt, soms zelfs wanneer het kind nog maar net geboren is. Velen zijn daardoor agressief, huilen onnoemlijk veel, of besluiten een dag niet te praten. Met deze kinderen wordt hard gewerkt om ze uiteindelijk normaal mee te kunnen laten draaien in de maatschappij.
Maar gelukkig zijn er ook mooie verhalen. Donderdag kwam Emanuel, die 2 jaar bij ons gewoond heeft, op bezoek met zijn nieuwe familie die stuk voor stuk straalden van trots. Hoe oud Emanuel exact is, weten we niet (daarom is hij nu op de dag van directrice Ana’s verjaardag jarig, net als nog 4 andere kindjes) maar hij zou nu ongeveer 4 jaar moeten zijn. Verlegen knuffelt hij zijn oude verzorgers om daarna weer in de warme schoot van zijn nieuwe vader te kruipen. Dit is hartverwarmend. Het gezin is compleet.
De armoe en de cultuur van het land begin ik ook steeds meer met eigen ogen te zien.
Van de week ging ik mee naar het ziekenhuis om medicijnen te halen voor een van de kindjes die een flinke griep heeft. Om er te komen doorkruisen we sloppenwijken bestaande uit golfplaten daken en muren gemaakt van plastic en karton. Maar ook eenvoudige arme wijken waarvan de huizen klein zijn en eigenlijk alleen maar bestaan uit beton van alle kanten. En daarnaast ook een luxe wijk waar grote, gekleurde, koloniale huizen het uitzicht opfleuren. Wanneer we een heuvel oprijden via een grindweg (alleen de hoofdwegen zijn hier geasfalteerd) komen we aan bij het ziekenhuis dat wordt bewaakt door een groot hek en een loketje waar je je moet melden. De eerste ruimte valt me niet tegen, hoewel het wel vrij arm aandoet (receptie en kantoor zijn met verf op een houten plank geschreven en met touw opgehangen boven de betreffende ruimte).
De mensen die zitten te wachten tot ze geholpen worden kijken me vreemd aan. Tja, ik voel me hier dan ook nogal een vreemde en niet echt op mijn gemak. Gelukkig ben ik niet alleen. Ik volg Lucy naar boven waar een hele vriendelijke arts de medicijnen klaar heeft liggen en mij begroet met een knuffel. Omdat we toch de tijd hebben leidt Lucy mij nog even rond en doet zomaar deuren open van kamers waar mensen dicht op elkaar op dunne bedjes liggen en waar privacy ver te zoeken is. Ik vraag me af hoe steriel het hier is. De deuren en muren zijn van hout dat nog net niet uit elkaar valt en de verf bladert aan alle kanten. Deuren worden gesloten met een hangslotje en douchen of wassen gaat met zijn allen tegelijk in een grote ruimte.
Wanneer we weer vertrekken, besluit ik nog maar iets voorzichtiger met mijzelf te zijn, want hier wil ik niet graag terecht komen, hoe lief die zusters me ook lijken.
Geef een kind een kans, schenk de wereld balans!
Wil je ook vrijwilligerswerk doen in Honduras? Kijk dan op www.homelesschild.org voor meer informatie. Als je ons in Nederland wilt helpen kun je contact opnemen met Ineke Wiersma op 043 4092194. Een donatie doen kan op 212487167 t.n.v. Homeless Child, of online
