Een nieuw verhaal van Nicoline die als vrijwilliger in Honduras werkt.

23 juni 2010, door Maarten onder Vrijwilligers in actie

HOMELESS CHILD

De 7 (!!!) geadopteerde kinderen van Donja Ana, waarvan de oudste 17 is, zijn bijna allemaal ondervoed en verwaarloosd of mishandeld in het voedingscentrum terecht gekomen. Bij het aanzien van dergelijke schade kon Ana het niet over haar hart verkrijgen om de kinderen geen thuis te bieden, en vocht voor hun adoptie.

Maar helaas kan ze niet alle kinderen adopteren en zullen een aantal hier in Hogar Suyapa opgroeien, wat ook een prachtig thuis is. Zoals bijvoorbeeld Guadalupe, ook wel Lupita genoemd. Een prachtig kind met grote bruine kijkers dat in eerste opzicht alleen maar verlegen lijkt omdat ze contact niet echt aangaat en vaak in haar eentje speelt. Maar de werkelijke, afschuwelijke reden is dat haar moeder verslaafd is aan het snuiven van lijm en ook Lupita vanaf de geboorte lijm heeft laten snuiven om haar stil te krijgen. Met twee weken oud werd ze bij haar moeder weggehaald en bij ons gebracht, haar gezichtje bedekt met lijm.  Al leek het snel, het kwaad was al geschied want in die eerste twee weken van haar leven hebben haar hersenen zoveel schade opgelopen dat de artsen hadden gezegd dat ze nooit zou kunnen lopen en geen emoties zou tonen. Hogar Suyapa mag apetrots zijn dat ze met haar 3 jaar loopt, lacht en zelfs al wat brabbelt!

En dan het verhaal over de twee zusjes, 6 en 7 jaar oud, die van de week bij ons gebracht werden. De een zo mager als een lat en beide een volwassen maar tevens schuwe, ruwe uitstraling.  Om mijn aandacht te trekken gebruiken ze straattaal: ‘hé pssst’, en klikken met hun tong.  In eerste instantie denk ik bij mijzelf: ‘wat brutaal, daar reageer ik niet op’.  Maar dan laat ik mij vertellen dat de ene is verkracht door haar stiefvader en haar moeder dit heeft toegelaten. Mijn hart breekt en ik probeer ze wat extra aandacht te geven, wat ze als een kind, zoals het hoort, ontvangen.

De meisjes zijn maar een paar dagen bij ons gebleven tot de rechter had bepaald waar ze naar toe zouden gaan. Van de week schoof er een van de meisjes naast mij.  Ik vroeg haar of ze het leuk vond hier. Ze schudde haar hoofd en zei dat ze morgen naar een ander opvangtehuis zou gaan voor oudere kinderen. Toen ik haar vroeg of ze dat leuker zou vinden, schudde ze weer nee. Ze wilde graag naar haar moeder en vroeg mij waarom dat niet kon. Ik kon haar niet vertellen dat haar moeder seksueel misbruik van haar zusje heeft toegelaten en dat het daarom niet veilig was om terug te gaan…..

Help ons helpen!

Volgende keer meer verhalen van Nicoline

Wil je ook naar Honduras? Kijk op www.homelesschild.org voor informatie.  Of wil je liever in Nederland helpen?  Bel dan met Ineke Wiersma op 043 4092194.  Een donatie doen kan natuurlijk ook, op 212487167 t.n.v. Homeless Child

Reageer