HOMELESS CHILD
In navolging van Chantal Piters uit Eijsden, is nu ook Nicoline Roodenburg een maand werkzaam in het opvanghuis in Honduras. Hier volgt een weergave van haar ervaringen.
Buenos Dias!
Donderdagmiddag net na de lunch. De kinderen liggen hun middagdutje te doen, en ik moet eerlijk zeggen; dat zou ik ook wel kunnen! Heb geloof ik toch een klein beetje last van een jetlag. Het is dan ook 7 uur tijdsverschil met Nederland, dus voor mijn gevoel moet ik lekker gaan uitbuiken op de bank.
Maar goed, even terug naar de dag van vertrek:
Alle zenuwen waren eindelijk bedeesd toen ik het vliegtuig in stapte. Ik heb alles geregeld, afgerond en ingepakt, dus geen reden meer om gestrest te zijn. De eerste vlucht van 11 uur was lang, maar doordat ik een prima plekje had, helemaal vooraan met zeeën van beenruimte en een zeer up to date videotheek vloog de tijd voorbij. Opvallend was trouwens wel dat ik hier al zowat de enige Hollander was. Ach, kon ik vast wennen. Veilig en wel landde ik in Panama waar ik een overstap had naar Costa Rica en vanaf daar direct door kon vliegen naar San Pedro Sula, Honduras. Ietsje later dan planning liep ik de gate door en stonden daar Lucy en Pablo met een bord met mijn naam vol verwachting uit te kijken naar een bleke Hollandse. Gelijk werden mijn Spaanse Ipod lessen op de proef gesteld, want geen van beide spraken ook maar een woord Engels. Met handen en voeten werk begeleidde Lucy mij langs de 31 slapende engeltjes naar mijn riante kamer. Ik was gesloopt door de 17 uur durende reis dus volgde al snel die engeltjes die naast mij sliepen als roosjes.
Ik was zo kapot dat ik sliep tot een uur of 07:00. Hartstikke laat voor Hondurese begrippen, de kinderen hier worden rond 05:00 uur al wakker!!! Na een ontbijtje van cornflakes con leche dat ze speciaal voor de “Holandesa” hebben aangeschaft (en alleen voor mij, want ze hebben het op het pak geschreven!) begeef ik me naar de kamer waar de kinderen aan het spelen zijn. Tot mijn verbazing zijn ze verre van verlegen en binnen de kortste keren zitten er 3 op mijn hoofd, 2 op mijn voeten en nog eens 3 op schoot! ‘Mami, mami, como te llamas?’ Ja, als ze me niet bij mijn naam noemen, noemen ze me dus gerust Mami!
Aan de begeleidsters laat ik zien dat ik cadeautjes heb meegenomen. En dat ook Chantal, die hier een tijdje terug is geweest, cadeautjes voor iedereen heeft meegenomen. Het is dikke pret wanneer we de ballonnen opblazen, maar keihard huilen wanneer ze kapot gaan en niet iedereen een ballon meer heeft.
Tussen al het geschreeuw gelach, gespeel en gehuil staat daar een meisje. Ogen groot en donkerbruin, en als ik kijk, geeft ze me een grote glimlach. Huilen doet zij niet, schreeuwen ook niet maar lachen en spelen als geen ander! Aaahhhhrgggg, ik geloof dat ik verliefd ben!
Geef een kind een kans, schenk de wereld balans !
Wil je ook naar Honduras? Kijk op www.homeleschild.org. Of help je liever vanuit Nederland? Bel dan met Ineke Wiersma op 043 409 2194. Een donatie doen kan ook : online of op 212487167 tnv Homeless Child