Archive for 2010

Christelijke Scholengemeenschap Schaersvoorde helpt Homeless Child

28 december 2010, door Bas onder Acties, Vrijwilligers in actie

 Hier is onze flyer uitgedeeld en een nieuwjaarswens uitgesproken namens de kinderen van Proniño. Daarnaast was er een Kerstactiviteit. De opbrengst van de toegangsprijs, die werd geheven, was geheel bestemd voor Homeless Child. Daarnaast hebben nog enkele ouders een extra bedrag toegevoegd. Dat laatste komt bovenop de Cheque van € 450,00 die wij kregen aangeboden (zie foto: van links naar rechts: Greet, Ans Gerritsen, de docente die ons begeleidde, Gerrit, Gerrienke Wensink, locatiedirecteur van de locatie Winterswijk van de Chr. Sg. Schaersvoorde).

Salomons wens

28 december 2010, door Bas onder Nieuws

Salomon mag zijn oma zo nu en dan bellen, als de directeur of een vrijwilliger hem even een telefoon leent. Maar bij haar op bezoek gaan is veel moeilijker. Ze woont best ver weg en hij is pas 11 dus hij kan nog niet in zijn eentje, in de bus. Een vader heeft Salomon niet en zijn moeder woont al jaren in Amerika, illegaal. Die stuurt soms geld naar oma maar veel te weinig om Salomon een leven te kunnen bieden.

Dus vertrok hij op een goede dag naar de straat om zijn eigen hachje te redden. Dat ging natuurlijk niet lang goed en al gauw begon hij te stelen en drugs te snuiven. Toen de politie hem oppakte vond hij dat eerst best eng, maar stiekem was hij wel blij dat er nu mensen waren die hem tenminste aandacht gaven. Ze brachten hem naar Proniño en daar woont hij nu al een jaar.

Salomons oma heeft hem al lang vergeven en al kan hij niet bij haar wonen, hij houdt toch echt veel van haar. Zijn wensbrief is door de directeur samen met twee andere wensbrieven aan een ballon gehangen en de lucht in gelaten. Hij ging echt heel hoog, daarboven in de hemel moeten ze hem gelezen hebben!

En inderdaad, een paar dagen later komt er geld binnenstromen van allerlei mensen in Nederland die hij niet kent maar die hem blijkbaar graag willen helpen. Samen met een vrijwilliger gaat hij in de bus naar zijn oma. Die vrijwilliger is heel lief maar niet zo slim waarschijnlijk want hij praat heel raar met een gek accent en hij weet ook de busroute niet. Gelukkig maar dat hij, Salomon, er bij is. En de vrijwilliger heeft met het geld uit Nederland een cadeau gekocht voor zijn oma. Twee kilo rijst, een pond bananen en zelfs een blikje tonijn. Hij heeft het zelf uitgezocht!

Wilt u ook de wens van een kind in vervulling doen gaan? Dat is heel makkelijk. Een kleine donatie op 21247167 t.n.v Homeless Child in Schoonrewoerd of online op www.homelesschild.org o.v.v. “kinderwens” is voldoende!

Lesli Vuurwerk helpt Homeless Child

16 december 2010, door Bas onder Acties, Nieuws, Vrijwilligers in actie

Homeless Child mocht afgelopen zaterdag het geweldige bedrag van ruim 14.500 euro in ontvangst nemen van de heer Leo Groeneveld van Lesli.

Tijdens de opening van het pand van Lesli Living, Lesli Vuurwerk, Lesli Silvesterzauber en Bringo in september was de genodigde gevraagd geen geschenken mee te brengen maar een donatie te doen voor bovengenoemde stichting. Het ingezamelde geld zou verdubbeld worden door het bedrijf en bij stichting Wilde Ganzen was een aanvraag gedaan voor aanvulling op het bijeengebrachte geld en zij gaan dit met 60% aanvullen. In totaal krijgt de stichting dan ruim 24.000 euro en dit is bijna een kwart van het geld dat zij per jaar doneren aan dit project in Honduras als vrijwilliger en om hun projecten te begeleiden.

Lees het hele artikel uit de plaatselijke krant de Elna hier verder

Tom, Max en Lotte zijn kanjers!!

7 december 2010, door Bas onder Acties, Vrijwilligers in actie

Drie decennia geleden zaten Patrick Bormans en Bas Wiersma bij elkaar in de klas op de lagere school in Eijsden.  Inmiddels woont Bas al tijden in Honduras en is Patrick vader van drie kinderen.

Tom, Max en Lotte hebben besloten om dit jaar geen groot cadeau te vragen van de Sint maar in plaats daarvan hebben ze de kinderen in Honduras 100 euro geschonken. Dat is nog eens voorbeeldig gedrag, waar de Sint en zijn Pieten vast heel blij mee zijn!
Tom, Max en Lotte, bedankt :-)

Isabel vertelt over haar ervaringen met Homeless Child

1 december 2010, door Bas onder Nieuws, Vrijwilligers in actie

‘Mijn man woont in Amerika, illegaal. Hij zit al vijf jaar in Houston als schilder en stuurt ons wat geld als het kan. Maar het is daar gevaarlijk voor hem want als de politie hem grijpt wordt hij teruggestuurd naar Honduras, waar hij onmogelijk een redelijk inkomen kan verdienen. Samen hebben we een zoontje van zes, Enrique, maar die heeft zijn vader niet meer gezien sinds hij een baby was. Zijn opa helpt me om hem op te voeden.’

‘Zelf probeer ik zoveel mogelijk geld te verdienen om voor Enrique te zorgen. Dat doe ik door brood te verkopen. Dat ging best goed totdat mijn mixer kapot ging en ik een andere moest kopen. Die ging ook kapot. Het probleem is dat een goede mixer 30 euro kost en dat geld heb ik niet. Nu hoop ik dat ik een goede vakcursus kan volgen zodat ik iets meer kan verdienen om Enrique naar een goede school te kunnen laten gaan.

‘Alle vrouwen in onze groep zijn vriendinnen van elkaar en we steunen elkaar heel veel. Het volgen van de kookcursus is enorm interessant. Tot nu toe ben ik er maar naar twee geweest maar ik kan niet wachten tot de volgende! Nieuwe dingen leren vind ik heel interessant. Ik ben 28 dus ik heb nog veel tijd om vooruit te komen in mijn leven.’

Jonge held doet twee in één!

1 december 2010, door Bas onder Nieuws

Bryan bleek zo slim en had zo veel doorzettingsvermogen dat hij twee jaar in één mocht doen. Momenteel herhaalt hij dat kunstje nog eens en in februari mag hij naar de middelbare school. We willen hem de kans gunnen om naar de beste school van de stad te gaan, al kost dat vijftig euro schoolgeld in de maand, een uitgave die we ons eigenlijk niet kunnen permitteren.

Niettemin, het openbaar onderwijs in Honduras is bar slecht. In 2009 is er 62 dagen gestaakt en in 2010 maar liefst 67!

Bryan verdient een betere kans, maar hij is niet de enige. Ever heeft gemiddeld een 9,5 op zijn rapport en voor hem hebben we nu een halve beurs gevonden. Gerardo heeft een 9,2 en ook hem willen we graag de kans gunnen om naar een betere school te gaan, samen met een handvol andere kinderen van wie we weten dat ze de motivatie en wil hebben om te vechten voor het beste resultaat. Zie hier een portret van Bryan.

Wilt u hen steunen? Geef een kind een kans! Ga naar www.homelesschild.org om een donatie te doen. Een kleine moeite en het resultaat is groot!

Jessica, een zielig hoopje mens

1 december 2010, door Bas onder Nieuws

Vrijwilliger in voedingcentrum

Ze was ook verslaafd aan lijm. Jessica’s moeder had namelijk ontdekt dat Jessica geen honger meer had en ophield met huilen als ze haar maar genoeg lijm liet snuiven. Jessica was ziek. Ze was zwak en wij waren zelf niet in staat om haar te helpen. Daarom is ze in een kliniek opgenomen. Doordat we de rekeningen niet konden betalen mocht ze daar maar twee weken blijven, maar nog voor het zo ver was is Jessica overleden. Soms maakt Honduras ons hopeloos en verdrietig, maar gelukkig vinden we dankzij een glimlach van baby’s als Jessica altijd weer de kracht om door te gaan.

Organiseer een actie en wij zorgen voor een verhoging van de opbrengst!

28 november 2010, door Bas onder Acties, Nieuws

Elke Euro die voor Homeless Child wordt gegeven, wordt met 60 cent verhoogd. Vanwege verbeterde zorg aan de kinderen zijn de kosten gestegen, terwijl het door de economische tegenspoed juist moeilijker is geworden om voldoende geld in te zamelen.

Nu hebben wij voor de vierde keer een aanvraag ingediend voor een premie van Wilde Ganzen. Het geld willen we besteden aan schoolboeken, sokken, medicijnen, rijst en al die andere dagelijkse dingen die een kinderleven beter maken.

We kunnen daarvoor uw hulp gebruiken. Als u tussen nu en 1 december 2011 een actie organiseert, zoals een benefiet concert, een diner, een sporttoernooi, of als u een verjaardag, huwelijk of ander feest wilt opdragen aan Homeless Child, dan kan uw actie 60% extra opbrengen dankzij de steun van Wilde Ganzen.
De kinderen zijn u erg dankbaar!

Wilt u hier meer over weten? Dan kunt u mailen naar info@homelesschild.org of bellen met Elly Zwart op 06-51614246.

Laura Long, een Amerikaanse vrijwilligster, doet haar verhaal

30 september 2010, door Bas onder Acties, Vrijwilligers in actie

Ik ben geen moeder in de echte zin van het woord, maar ik besef hoe geweldig het moet zijn als ouder je kind te zien opgroeien en evolueren. Het zijn niet mijn kinderen (hoewel ik ze vaak zo noem), maar in de loop der jaren dat ik ze kende, ben ik van ze gaan houden en ze gaan beschouwen als familie.

Victor is een jongen die ik al ken van m’n eerste reis naar Honduras. Ik sprak amper Spaans en kon slechts minimaal communiceren, maar ik raakte meteen erg gehecht aan dit jongetje. Hij was toen elf jaar. De volgende jaren begon ik te beseffen hoe ongemanierd hij wel was. Soms kon hij je echt terroriseren.

Ik vernam dat hij gruwelijke dingen had meegemaakt toen hij op straat leefde. Ik bleef mezelf dit inprenten telkens hij vuil water over me loosde of een groot bijtend insect in m’n gezicht gooide. Hij luisterde zelden naar wat ik zei en dreigen met afnemen van lekkers of voorrechten had geen enkel effect op dit kind. Soms kon hij wel ongelooflijk lief zijn, maar die momenten waren schaars gezaaid. Hij plaagde en vocht met bijna alle kinderen in het centrum en leek bijzonder getormenteerd. Een paar keer heb ik hem zien instorten. Dan liep hij weg en wilde hij niemand in z’n buurt. Niemand mocht zien dat hij zat te snikken.

Je kunt je niet voorstellen wat een psychologische impact verwaarlozing op een kind heeft: je wordt op straat achtergelaten op je achtste of negende en je weet dat niemand met je inzit of erom geeft waar je bent of dat je het goed maakt. Deze kinderen worden tijdens hun leven op straat ook als een stuk vuil behandeld, beschimpt en uitgelachen, misbruikt. Een onschuldige, jeugdige ziel zou zulke vreselijke dingen niet mogen meemaken.

Vorig jaar ging Victor erg goed vooruit. Hij barstte nog heel vaak uit en kon zich soms vreselijk gedragen, maar over het algemeen maakte hij het al veel beter. Op deze terugreis stond ik echter versteld van deze nieuwe, zelfverzekerde jongen. Hij deed het goed op school en leerde veel bij van de workshops in het centrum. Hij was heel blij en wilde me meteen op sleeptouw nemen om te tonen waar hij allemaal mee bezig is.

Ik kreeg een gedetailleerde beschrijving van alle gereedschap dat gebruikt wordt tijdens zo’n workshop en kreeg daarop elk werkje te zien dat hij gemaakt had. Z’n enorme glimlach leek op z’n gezicht gebrand. Hij was zo gelukkig en fier en leek een volledig andere jongen tegenover het kind dat ik vijf jaar geleden leerde kennen. Vroeger was ik bang dat hij zou weglopen en gewoon weer op straat zou belanden voor de rest van z’n leven. Nu twijfel ik er geen moment aan dat hij zal blijven evolueren en op een dag aan het werk zal zijn en vooruitgaan in het leven. Ik ben er trots op deel uit te maken van deze stichting, die een directe invloed heeft op deze kinderen, op zo’n prachtige manier.

Mijn recentste project was een sponsorprogramma op te zetten voor de kinderen van Proniño. De stichting heeft het momenteel moeilijk en er zijn fondsen nodig, dus de beslissing was gevallen sponsors te gaan zoeken. M’n recentste reis naar Honduras was bedoeld om foto’s te nemen van en informatie te vergaren over een aantal jongens. Ik kon me moeilijk concentreren op het werk omdat ik ze dolgraag wilde terugzien en tijd met ze wilde doorbrengen. Toch heb ik mini-interviews van 26 kinderen afgenomen en foto’s van ze genomen.

Tijdens deze korte video-interviews kwam ik tot een vaststelling die me schokte. Ik was net samen gaan zitten met een heel lieve jongen om aan zijn filmpje te beginnen. Hij is 15 en een gelukkig en zelfverzekerd kind. Ik ken hem nog niet zo lang, hij is vrij nieuw in de stichting. Ik begon met het interview. Eerst vraag ik altijd aan het kind om z’n volledige naam te zeggen. Ik stelde de vraag en hij antwoordde met een naam die niet de zijne was. Ik lachte en zei hem dat ik echt wel z’n echte naam nodig had. Hij bleef er ernstig bij en legde me uit dat z’n huidige roepnaam niet de naam is die hij bij z’n geboorte gekregen had. Hij was als kind achtergelaten en naar een weeshuis gebracht, waar ze hem een andere naam gegeven hadden, omdat ze z’n echte niet kenden. Jaren later hadden ze z’n geboorteakte te pakken gekregen en wisten ze z’n echte naam. Ik zei dat ik het nu begreep en ging verder met het interview.

Later voelde ik me vreselijk. Het lijkt wel alsof ik soms vergeet waar ik het echt voor doe. Ik ken de kinderen en ik hou van ze, maar ik vergeet soms het lijden dat ze doorgemaakt hebben. Ik leer ze kennen wanneer ze in het centrum aankomen, in alle veiligheid en comfort. Maar ik vergeet. Ik vergeet wat ze meegemaakt hebben, de vreselijke dingen die gebeurd zijn in hun leven en hoe belangrijk deze plaats voor ze is. Het is zo belangrijk dat ze dit leven krijgen, deze kans om vooruit te gaan en niet verwaarloosd en aan hun lot overgelaten te worden op straat.

Elk kind heeft een uniek en vaak gruwelijk verhaal. Deze jongen had de gebruikelijke gebeurtenissen op straat niet meegemaakt – drugsverslaving, seksueel misbruik, zoals de meeste jongens in het centrum – maar hij had een eigen horrorverhaal. Hij was gewoon in de steek gelaten en werd van opvangcentrum naar opvangcentrum doorgeschoven. Veel kinderen kennen hun verjaardag niet en dat heb ik altijd al erg triest gevonden, als bijkomende verwaarlozing door de ouders, maar dit kind had niet eens z’n naam meegekregen.

Deze stichting is geen thuis voor kinderen met een gelukkig, gezond gezin en een huis. Het is een thuis voor de vergeten kinderen die niemand wil of naar wie niemand omkijkt, de kinderen die anders niets zouden hebben, ook geen toekomst. De eenvoudige vraag naar de naam van deze jongen heeft m’n toewijding aan het belang van deze stichting alleen maar doen groeien. En nu hoop ik dat ik nooit meer zal vergeten.

Zomerbrief Voorzitter van Homeless Child

30 september 2010, door Bas onder Voorzitter

Lieve/beste lezer van deze brief,

Als voorzitter van Homeless Child wil ik u middels deze zomerbrief, ook al is het officieel herfst, bijpraten over wat de actuele stand van zaken is bij de door ons gesteunde organisaties, breng ik u op de hoogte van een paar bestuursmutaties, kijk ik terug op een geslaagde vrijwilligersdag en tenslotte wat informatie over onze financiele situatie

De door ons gesteunde organisaties:
Het opvanghuis, voedingscentrum en het voorlichtingsproject ( AHMF ) lopen zo goed dat ik daar nu verder geen mededelingen over doe. 
Pronino. Ik stelde het al in de winterbrief. De kwaliteit van de geleverde zorg is sterk verbeterd. Onze directeur die deze zomer 8 maanden op projectlocatie zijn werk doet, rapporteert erg enthousiast. Bestuurslid Ineke Wiersma is 3 weken op werkbezoek geweest en ook zij is onder de indruk van de geraeliseerde verbeteringen. Echter er is een Amerikaaanse donateur weggevallen. Homeless Child heeft zich garant gesteld om deze weggevallen donatie op zich te nemen.

Bestuursmutaties
Onze secretaris Nicole van Rijmenam heeft ons bestuur verlaten. Nadat zij in 2003 onze projectgen in Honduras had bezocht, besloot zij na terugkomst om ons bestuurlijk te versterken. Op de vrijwilligersdag is Nicole uitgebreid in het zonnetje gezet en bedankt, zie de foto waar Nicole dit lachend aanhoort. Daarom wil ik op deze plaats Nicole nogmaals kort bedanken.

Daarnaast heten we welkom in ons bestuur. Wiebren Nawijn, gepensioneerd huisarts en woonachtig in Dinxperlo. Welkom Wiebren.
En Liduine Schonau, net terug na een half jaar vrijwilligerswerk, woonachtig te Rotterdam, Liduine brengt het grijsheidsgehalte van ons bestuur op een veel lager niveau, zij is midden twintig. Zij doet maatschappelijk werk. Welkom Liduine.
 
De vrijwilligersdag
Op een hele mooie Zaterdag (11 Septenber) waren bestuur en vrijwilligers te gast bij Suzanne en Theo Zwart om in hun mooie achtertuin elkaar te ontmoeten. Er is uitgebreid kennis gemaaakt en ervaringen zijn ruim uitgewisseld. Het bestuur heeft van deze dag genoten. Alle vrijwilligers hartelijk bedankt en Suzanne en Theo natuurlijk voor het beschikbaaar stellen van de mooie locatie en jullie gastvrijheid. 
  
Financiele situatie
Door de toenemende kwaliteit zijn de kosten in Pronino (bij Pronino of in El Progreso) behoorlijk gestegen. Onze inkomsten stegen niet, maar daalden in 2009. Zo ontstond een begrotingstekort. Dat heeft geleid tot het bestuursbesluit om onze partners in Honduras mede te delen dat we tot en met 2011 aan al onze verplichtingen zullen voldoen en dat we vanaf 2012 opnieuw zouden bezien hoever onze polsstok reikt. Deze mededeling is met veel begrip door onze partners ontvangen. Echter… tot onze grote vreugde is er een kentering opgetreden in 2010. Onze inkomsten zijn plotseling sterk gestegen en we denken dat we aan het eind van dit jaar het niveau van onze uitgaven dicht genaderd zijn. In een later stadium kom ik graag terug op deze fantastische ontwikkeling.
 
En teslotte bedank ik u allen voor alle geboden hulp, donaties, ondersteuning, vrijwilligerswerk etc. etc.
Lieve mensen, Bedankt.
 

Charles W. Duijne,
Voorzitter Homeless Child