blog

Pedagogiek studenten van de Fontys Hogeschool hebben de leerlingen van het praktijkonderwijs in Weert bewust gemaakt van ontwikkelingshulp. Deze jongeren hebben een IQ tussen 55 en 80, een leerachterstand van meer dan 3 leerjaren en ondervinden een sociaal emotionele problematiek. Zij hebben flessen ingezameld voor Homeless Child en uiteindelijk nog een mooi bedrag opgehaald!

Zie hier een paar mooie foto’s.

De dag nadat twee kleine zusjes waren vertrokken naar een nieuw thuis werden er weer twee zusjes bij ons gebracht. Dit keer waren ze jonger (1,5 en 3,5 jaar) en is er besloten dat ze hier zouden blijven. De reden dat ze bij ons gebracht zijn staat geschreven op hun lichaam:  bont en blauw met vervaagde wonden die zich langzaam tot litteken vormden. Toen ik de oudste vanavond bij me had zitten, mijn arm om haar heen sloeg en mijn hand op haar buikje legde, voelde ik hoe een rib ongewoon ver uitstak. Het zou me niets verbazen als ze al heel lang met een gebroken ribbetje rondloopt……

En deze verhalen zijn de verhalen van vele kinderen die op jonge leeftijd al worden mishandeld en seksueel misbruikt, soms zelfs wanneer het kind nog maar net geboren is. Velen zijn daardoor agressief, huilen onnoemlijk veel, of besluiten een dag niet te praten. Met deze kinderen wordt hard gewerkt om ze uiteindelijk normaal mee te kunnen laten draaien in de maatschappij.

Maar gelukkig zijn er ook mooie verhalen. Donderdag kwam Emanuel, die 2 jaar bij ons gewoond heeft, op bezoek met zijn nieuwe familie die stuk voor stuk straalden van trots. Hoe oud Emanuel exact is, weten we niet (daarom is hij nu op de dag van directrice Ana’s verjaardag jarig, net als nog 4 andere kindjes) maar hij zou nu ongeveer 4 jaar moeten zijn. Verlegen knuffelt hij zijn oude verzorgers om daarna weer in de warme schoot van zijn nieuwe vader te kruipen. Dit is hartverwarmend. Het gezin is compleet.

De armoe en de cultuur van het land begin ik ook steeds meer met eigen ogen te zien.
Van de week ging ik mee naar het ziekenhuis om medicijnen te halen voor een van de kindjes die een flinke griep heeft. Om er te komen doorkruisen we sloppenwijken bestaande uit golfplaten daken en muren gemaakt van plastic en karton. Maar ook eenvoudige arme wijken waarvan de huizen klein zijn en eigenlijk alleen maar bestaan uit beton van alle kanten. En daarnaast ook een luxe wijk waar grote, gekleurde, koloniale huizen het uitzicht opfleuren. Wanneer we een heuvel oprijden via een grindweg (alleen de hoofdwegen zijn hier geasfalteerd) komen we aan bij het ziekenhuis dat wordt bewaakt door een groot hek en een loketje waar je je moet melden. De eerste ruimte valt me niet tegen, hoewel het wel vrij arm aandoet (receptie en kantoor zijn met verf op een houten plank geschreven en met touw opgehangen boven de betreffende ruimte).
De mensen die zitten te wachten tot ze geholpen worden kijken me vreemd aan. Tja, ik voel me hier dan ook nogal een vreemde en niet echt op mijn gemak. Gelukkig ben ik niet alleen. Ik volg Lucy naar boven waar een hele vriendelijke arts de medicijnen klaar heeft liggen en mij begroet met een knuffel. Omdat we toch de tijd hebben leidt Lucy mij nog even rond en doet zomaar deuren open van kamers waar mensen dicht op elkaar op dunne bedjes liggen en waar privacy ver te zoeken is.  Ik vraag me af hoe steriel het hier is. De deuren en muren zijn van hout dat nog net niet uit elkaar valt en de verf bladert aan alle kanten. Deuren worden gesloten met een hangslotje en douchen of wassen gaat met zijn allen tegelijk in een grote ruimte.
Wanneer we weer vertrekken, besluit ik nog maar iets voorzichtiger met mijzelf te zijn, want hier wil ik niet graag terecht komen, hoe lief die zusters me ook lijken.

Geef een kind een kans, schenk de wereld balans!

Wil je ook vrijwilligerswerk doen in Honduras? Kijk dan op www.homelesschild.org voor meer informatie. Als je ons in Nederland wilt helpen kun je contact opnemen met Ineke Wiersma op 043 4092194.  Een donatie doen kan op 212487167 t.n.v. Homeless Child, of online

HOMELESS CHILD

Een nieuw verhaal van Nicoline die als vrijwilliger in Honduras werkt.

Elk kind dat bij Hogar Suyapa woont heeft zijn eigen vreselijke geschiedenis. En hoewel sommige verhalen erg op elkaar lijken, heeft het elk kind op zijn eigen manier getekend voor het leven.

De 7 (!!!) geadopteerde kinderen van Donja Ana, waarvan de oudste 17 is, zijn bijna allemaal ondervoed en verwaarloosd of mishandeld in het voedingscentrum terecht gekomen. Bij het aanzien van dergelijke schade kon Ana het niet over haar hart verkrijgen om de kinderen geen thuis te bieden, en vocht voor hun adoptie.

Maar helaas kan ze niet alle kinderen adopteren en zullen een aantal hier in Hogar Suyapa opgroeien, wat ook een prachtig thuis is. Zoals bijvoorbeeld Guadalupe, ook wel Lupita genoemd. Een prachtig kind met grote bruine kijkers dat in eerste opzicht alleen maar verlegen lijkt omdat ze contact niet echt aangaat en vaak in haar eentje speelt. Maar de werkelijke, afschuwelijke reden is dat haar moeder verslaafd is aan het snuiven van lijm en ook Lupita vanaf de geboorte lijm heeft laten snuiven om haar stil te krijgen. Met twee weken oud werd ze bij haar moeder weggehaald en bij ons gebracht, haar gezichtje bedekt met lijm.  Al leek het snel, het kwaad was al geschied want in die eerste twee weken van haar leven hebben haar hersenen zoveel schade opgelopen dat de artsen hadden gezegd dat ze nooit zou kunnen lopen en geen emoties zou tonen. Hogar Suyapa mag apetrots zijn dat ze met haar 3 jaar loopt, lacht en zelfs al wat brabbelt!

En dan het verhaal over de twee zusjes, 6 en 7 jaar oud, die van de week bij ons gebracht werden. De een zo mager als een lat en beide een volwassen maar tevens schuwe, ruwe uitstraling.  Om mijn aandacht te trekken gebruiken ze straattaal: ‘hé pssst’, en klikken met hun tong.  In eerste instantie denk ik bij mijzelf: ‘wat brutaal, daar reageer ik niet op’.  Maar dan laat ik mij vertellen dat de ene is verkracht door haar stiefvader en haar moeder dit heeft toegelaten. Mijn hart breekt en ik probeer ze wat extra aandacht te geven, wat ze als een kind, zoals het hoort, ontvangen.

De meisjes zijn maar een paar dagen bij ons gebleven tot de rechter had bepaald waar ze naar toe zouden gaan. Van de week schoof er een van de meisjes naast mij.  Ik vroeg haar of ze het leuk vond hier. Ze schudde haar hoofd en zei dat ze morgen naar een ander opvangtehuis zou gaan voor oudere kinderen. Toen ik haar vroeg of ze dat leuker zou vinden, schudde ze weer nee. Ze wilde graag naar haar moeder en vroeg mij waarom dat niet kon. Ik kon haar niet vertellen dat haar moeder seksueel misbruik van haar zusje heeft toegelaten en dat het daarom niet veilig was om terug te gaan…..
Help ons helpen!

Volgende keer meer verhalen van Nicoline

Wil je ook naar Honduras? Kijk op www.homelesschild.org voor informatie.  Of wil je liever in Nederland helpen?  Bel dan met Ineke Wiersma op 043 4092194.  Een donatie doen kan natuurlijk ook, op 212487167 t.n.v. Homeless Child

Over schommelen en een vleermuis

Een mooie bijkomstigheid is dat ik zelf gelijk weer wat extra Spaans oppik. Een betere leerschool had ik mij niet kunnen bedenken!

Ook heb ik de allerjongsten, die nog veel slapen en nog babyvoeding krijgen helpen voeden.
Een van die kleintjes is David. Hij is een bijzonder geval, want hij is geboren met het downsyndroom. Toen hij bij ons kwam was hij volledig ondervoed en stonden zijn beentjes in splitstand. Zijn ledematen zijn uiterst flexibel en gaan alle kanten op die ze niet op horen te gaan. Daarvoor krijgt hij therapie waarbij we zijn beentjes, hoofd en armpjes de juiste bewegingen laten maken en heeft hij een jaar geleden beensteunen gekregen. Deze hoeft hij nu gelukkig niet meer te dragen, dus het gaat de goede kant met hem op. Maandag heb ik hem na de therapie in mijn armen genomen en met hem gedanst. Na een paar minuten legde hij zijn hoofdje op mijn borst en sloot hij zijn oogjes. Nog heel even opende hij zijn oogjes toen ik hem in zijn bedje legde en viel daarna in een diepe slaap.

En hoe werkt het met de rest van kindjes? Bijna iedereen wil evenveel aandacht. Als je de ene op je schouders neemt staan er direct 20 om je heen die gillen: mi, mi mi!! En oh ja, schommelen! Dat moet dan ook met zijn allen tegelijk en uiteraard moet ik ze allemaal duwen (Calla me, calla me!!). En als ik er klaar mee ben omdat ik drijf in het zweet (het weer wisselt tussen regen en zon, maar warm is het altijd!) dan is het huilen geblazen. Maar gelukkig is dat met een spelletje en een beetje afleiding snel weer verholpen.

Gister stond overigens het hele weeshuis op zijn kop want ze hadden een vleermuis gevonden. De vleermuis was bang, klikte (zoals een hond blaft, klikt een vleermuis) en bewoog zo nu en dan met zijn vleugels. Dat resulteerde natuurlijk in een uitgelaten gegil van de kinderen dat je van heinde en ver kon horen! Gelukkig vloog het beest uit zichzelf weg, anders hadden de kinderen ‘m wel vermoord.

Als je ook naar Honduras neem dan een kijkje op www.homelesschild.org .  Als je in Nederland wilt helpen, bel dan met Ineke Wiersma op 043 409 21 94.  Een donatie doen kan online of anders op rekeningnummer 212487167 Homeless Child

HOMELESS CHILD

De 7 (!!!) geadopteerde kinderen van Donja Ana, waarvan de oudste 17 is, zijn bijna allemaal ondervoed en verwaarloosd of mishandeld in het voedingscentrum terecht gekomen. Bij het aanzien van dergelijke schade kon Ana het niet over haar hart verkrijgen om de kinderen geen thuis te bieden, en vocht voor hun adoptie.

Maar helaas kan ze niet alle kinderen adopteren en zullen een aantal hier in Hogar Suyapa opgroeien, wat ook een prachtig thuis is. Zoals bijvoorbeeld Guadalupe, ook wel Lupita genoemd. Een prachtig kind met grote bruine kijkers dat in eerste opzicht alleen maar verlegen lijkt omdat ze contact niet echt aangaat en vaak in haar eentje speelt. Maar de werkelijke, afschuwelijke reden is dat haar moeder verslaafd is aan het snuiven van lijm en ook Lupita vanaf de geboorte lijm heeft laten snuiven om haar stil te krijgen. Met twee weken oud werd ze bij haar moeder weggehaald en bij ons gebracht, haar gezichtje bedekt met lijm.  Al leek het snel, het kwaad was al geschied want in die eerste twee weken van haar leven hebben haar hersenen zoveel schade opgelopen dat de artsen hadden gezegd dat ze nooit zou kunnen lopen en geen emoties zou tonen. Hogar Suyapa mag apetrots zijn dat ze met haar 3 jaar loopt, lacht en zelfs al wat brabbelt!

En dan het verhaal over de twee zusjes, 6 en 7 jaar oud, die van de week bij ons gebracht werden. De een zo mager als een lat en beide een volwassen maar tevens schuwe, ruwe uitstraling.  Om mijn aandacht te trekken gebruiken ze straattaal: ‘hé pssst’, en klikken met hun tong.  In eerste instantie denk ik bij mijzelf: ‘wat brutaal, daar reageer ik niet op’.  Maar dan laat ik mij vertellen dat de ene is verkracht door haar stiefvader en haar moeder dit heeft toegelaten. Mijn hart breekt en ik probeer ze wat extra aandacht te geven, wat ze als een kind, zoals het hoort, ontvangen.

De meisjes zijn maar een paar dagen bij ons gebleven tot de rechter had bepaald waar ze naar toe zouden gaan. Van de week schoof er een van de meisjes naast mij.  Ik vroeg haar of ze het leuk vond hier. Ze schudde haar hoofd en zei dat ze morgen naar een ander opvangtehuis zou gaan voor oudere kinderen. Toen ik haar vroeg of ze dat leuker zou vinden, schudde ze weer nee. Ze wilde graag naar haar moeder en vroeg mij waarom dat niet kon. Ik kon haar niet vertellen dat haar moeder seksueel misbruik van haar zusje heeft toegelaten en dat het daarom niet veilig was om terug te gaan…..

Help ons helpen!

Volgende keer meer verhalen van Nicoline

Wil je ook naar Honduras? Kijk op www.homelesschild.org voor informatie.  Of wil je liever in Nederland helpen?  Bel dan met Ineke Wiersma op 043 4092194.  Een donatie doen kan natuurlijk ook, op 212487167 t.n.v. Homeless Child

HOMELESS CHILD

In navolging van Chantal Piters uit Eijsden, is nu ook Nicoline Roodenburg een maand werkzaam in het opvanghuis in Honduras.  Hier volgt het vierde deel van haar ervaringen.

Inkopen in Honduras

Het aanzicht van een fruitkraam doet mij besluiten om te vragen of ik eens mee kan boodschappen doen of zelfs een hutspotje zal maken voor het hele weeshuis.

En uiteraard was dat geen probleem en gingen we gister met een lange lijst van boodschappen met zijn vieren naar de supermarkt. Pedro laadde zijn wagen vol bij de groente en fruit afdeling, Rina bij het vlees, de dame uit de keuken (ohh, hoe heet ze ook alweer) al het non-food en ik speurde de gangen af opzoek naar de ingrediënten voor de hutspot en de kwarktaart (ja, mam, het recept gaat de hele wereld over) voor Ana’s verjaardag vandaag. Ik slaakte dan ook een klein kreetje van geluk toen ik bijna alle ingrediënten had gevonden in dit vreemde land. Dat ik yoghurt in plaats van kwark had, was volgens mij geen probleem, dan maar een beetje extra gelatine. Een uur later verzamelden we onze vangst van vier volle winkelwagens. Met een trotse uitdrukking op haar gezicht vertelde Rina dat dit allemaal gesponsord wordt door de supermarkt! Het enig wat ze nodig hebben is een krabbel van de manager. Wat bijzonder en mooi, dacht ik nog bij mezelf. Maar laat die manager er vandaag nou eens niet zijn……En stonden we daar dus met vier overvolle wagens….Er werd druk (nou ja, druk, alles gaat hier natuurlijk eerder mañana, mañana, dan vandaag) gebeld en heen en weer gelopen. Ik begreep al dat dit even ging duren dus piepte ik ertussenuit naar het zonnetje om aan mijn kleurenschema te werken, wat voor de anderen uiteraard op de lachspieren werkte.
Uiteindelijk zijn we met 1 wagen weg gegaan en kon gelukkig de rest later die middag worden opgehaald. Ik ben dus lekker die avond de keuken ingedoken en één mega en twee normale taarten gemaakt. Ik ben heel erg benieuwd naar het resultaat.

Volgende week meer avonturen van Nicoline uit Honduras

Als je ook naar Honduras wilt kijk dan op www.homelesschild.org.  Als je in Nederland wilt helpen bel dan met Ineke Wiersma op 043 4092194.  Wil je een donatie doen?  Dat kan op 212487167 Homeless Child of online.

Dit jaar heeft Bram Tirion zich op koninginnedag enorm ingezet voor Homeless Child.  Hij heeft op eigen houtje een actie opgezet om onze kinderen te steunen en geld in te zamelen in zijn omgeving.  Bram heeft maar liefst euro 55,30 ingezameld.  Bovendien heeft hij er 20 euro bijgelegd van zijn eigen geld.  Ruim 75 euro is in Honduras een klein fortuin.  Daar kunnen we bijvoorbeeld 1875 bananen of sinaasappels mee kopen.  Of we kunnen er 750 potloden voor kopen of 500 pennen ! Wie weet komt Bram op een dag zelf wel naar Honduras om met eigen ogen te zien wat we allemaal kunnen doen met zijn en uw geld…. Bram bedankt !