blog

Plots rinkelde de telefoon.

“Ramon is dood, verdronken in de rivier”. We kunnen het niet geloven en hangen neer zonder verder nog vragen te stellen. Kapot en in tranen.

In 2003 was Ramon één van de eerste jongetjes die bij Proniño kwam wonen en de allereerste die ooit onze bestuursleden omhelsde tijdens hun bezoek. Toen was hij negen; nu is hij vijftien en dood.

Na zes moeilijke maar ook mooie jaren bij Proniño besloot Ramon begin 2009 dat hij er genoeg van had om bemoederd te worden en graag op eigen benen wilde staan. Voor ons was dat moeilijk te begrijpen, vijftien is nog zo pril en kwetsbaar, maar vaak vinden jongens in arme landen dat het rond hun vijftiende tijd wordt om de kost te gaan verdienen en een echte kerel te zijn.

Ramon vertrok, had geen huis, geen baan, geen opleiding, maar hij was wel vrij; of in elk geval, dat dacht hij. Helaas had hij epilepsie en op de dag dat hij Proniño verliet stopte hij ook met het nemen van pilletjes. Enkele maanden later besloot hij om zijn kleren te gaan wassen in de rivier. Hij had ze al tien dagen aan; geen geld om twee setjes kleren aan te schaffen; geen plek om ze te bewaren.

Tijdens het wassen heeft Ramon waarschijnlijk een epileptische aanval gehad en is meegesleurd door het kolkende water. Een dag later vond een klein meisje hem terug, aangespoeld op de oever.

Ramons leven heeft niet lang mogen duren. Hij heeft weinig ontvangen, maar hij heeft ons veel meer geschonken dan hij ooit heeft geweten. Zijn verlegen glimlach, zijn juveniele enthousiasme, zijn geloof in een toekomst hebben ons menig maal de kracht gegeven om zelf door te vechten als we eigenlijk zin hadden om bij de pakken neer te gaan zitten. Jouw vertrek geeft ons nog meer kracht om met ons werk verder te gaan.

Bedankt Ramon, voor alles wat je ons gegeven hebt, we wensen je een goede reis.

Namens de kinderen en werknemers van Proniño en namens alle vrijwilligers van Homeless Child.

Afgelopen week hebben we op school bezoek gehad van Oscar en Cristian.

Twee jongens uit Honduras. Samen met Bas zijn ze bij onze school allerlei dingen komen vertellen over straatkinderen.

We hebben toen een filmpje gezien; ik en andere kinderen uit mijn klas waren erg onder de indruk.

We hebben allemaal vragen gesteld aan de jongens en zij aan ons.

Er waren wel verschillen zoals: het geld, het klimaat (oscar vroeg zelfs toen ze buiten kwamen of we airco buiten hadden), de taal, hun uiterlijk.

Er waren ook overeenkomsten zoals: ze gaan dankzij Homeless child ook naar school, ze spelen ook graag voetbal, dus ze zijn gewoon hetzelfde als jij en ik.

Ik heb een goed beeld gekregen van het leven van Oscar en Cristian en wat Homeless child allemaal voor hen doet.

Ik vind het heel speciaal dat we zelf gemaakte armbandjes hebben gekregen en heb het daarom iedere dag om.

Ik voelde me een beetje schuldig nadat wij dit cadeau van hun kregen,zij zijn arm en wij rijk en wij hadden niets voor hun. Een beetje de omgedraaide wereld.

We hebben samen een partijtje voetbal gespeeld (wat waren Cristian en Oscar goed zeg). Ze hebben ons klaslokaal gezien. en de computers vonden ze interessant.

Homeless Child gaat proberen om nog eens een keer twee kinderen te laten komen, jammer genoeg ben ik dan al naar de middelbare school. Dit vind ik heel erg jammer, ik had graag nog eens twee jongens uit Honduras willen zien.

Ik heb deze week veel nagedacht en wil ook graag helpen daarom heb ik van mijn eigen spaargeld een donatie gedaan.ik hoop dat andere mensen dit ook doen zodat Homeless child nog meer kinderen kan helpen.

Cristian en Oscar bedankt voor jullie komst. Ik vond het heel erg leuk en heb veel over straatkinderen geleerd.

Lauren Hagelstein, Eijsden.

Tot in mei…

Wat een feest dat een van de jongens dit tegen mij kon zeggen en niet hoefde te vragen “wanneer kom je weer?” In mei zijn 2 jongens uitgenodigd om naar Nederland te komen voor een bezoek bij diverse donateurs en ook om wat van ons kikkerlandje te zien. Deze jongens kennen niets anders dan Honduras en zelfs hun eigen land kennen ze amper. Ze hebben dus geen idee wat hen te wachten staat. Beetje bij beetje proberen we ze voor te bereiden op dit bezoek en ze kunnen niet wachten! Toen het aan de kinderen werd verteld, zei een van hen: “het is een droom van mij om te reizen en die gaat nu uitkomen.” Alle kinderen zijn altijd erg geïnteresseerd in de landen van de vrijwilligers of bezoekers dus het is geweldig dat ze nu het land waar zo veel steun vandaan komt met eigen ogen gaan bekijken.

Ze hebben geen idee wat hen te wachten staat. Van hun lichaamshouding en gezichten was dan ook de spanning af te lezen. Voor hen zijn straks in Nederland de kleine dingetjes al een hele ervaring. Wij als gringos (zo worden alle blanken genoemd) komen in Honduras aan met een westerse bril op waarmee wij verschillen tussen Nederland en Honduras zien die we de kinderen kunnen uitleggen omdat we inmiddels geleerd hebben om ook door een Hondurese bril te kijken. Op die manier kunnen we ze dus wel op bepaalde dingen wijzen. Zo gooi je in Nederland wc papier door de wc en dan raakt ie niet verstopt! Zo laat je in Nederland het vuilnis niet uit je handen vallen, maar vind je in elke straat een prullenbak. Zo ga je in Nederland niet om 20uur naar bed en om 6uur eruit omdat het dagritme anders is. En hoe triest het ook voor hen is: in Nederland is er niet zo veel armoede en criminaliteit, maar hoe vertel je ze dat precies?

Voor hen is alles één groot avontuur. Je hoeft ze dus niet lekker te maken met de Efteling of Duinrel. Zij vinden het al fantastisch om maar met zijn tweetjes in één kamer te slapen (en dat er een computer in die kamer staat!)

Schattige logica:

• Bas, de directeur van de Stichting, woont de helft van het jaar in Honduras. Maar dat Nederland zo klein is dat ze hem daar nu ook gaan ontmoeten begrepen ze eerst niet;

• Vanwege de spanning hebben we geen datum maar de maand mei genoemd. Een van de 2 jongens had beredeneerd dat ze dan of 1 mei of 15mei gingen want dat waren dan 2 weken.

Wij verheugen ons erg op hun komst en beseffen dat we ze niet hoeven te verwennen met cadeaus en lekkernij omdat de reis an sich voor hen al een heel groot geschenk is.

Net als elke Proniño jongen die naar school gaat, wilde ook Oscar het liefst gekozen worden om naar de privé school te mogen. In Honduras gaat ongeveer 20% van de kinderen die naar school kunnen, naar privé scholen, dus het is niet uitzonderlijk, maar omdat het meer geld kost dan openbaar onderwijs, kunnen we alleen de allerbeste kinderen die kans schenken.

Toen we het hem vertelden was de wereld plots te klein. Hij juichte, danste en sprong; kon het nauwelijks geloven ! Ga ik echt, ben ik het geworden?

Samen met Bryan, Denis, Eduardo en José Manuel heeft Oscar de hoogste cijfers, de meeste motivatie, de beste discipline en de hoogste testscore.

Dus ja jongen, je gaat echt !

Oscar: “dit de droom van elke jongen!”

Stichting NOTS (www.nots.nl) steunt ons drie jaar lang om de opleidingen van deze en andere jongens te betalen.