De kermis zette zijn kamp op in El Progreso en bracht de opwinding van suikerspinnen, popcorn en attracties mee. De jongens van Proniño smaakten het genoegen hier een avond door te brengen. De spanning van een uitje is altijd een plezier om te zien; de jongens haasten zich om zich klaar te maken, ze doen hun beste kleren aan en poetsen hun schoenen, om nog maar te zwijgen van de haargel, zodat ze er opperbest uitzien. Ik denk dat ze meer genieten van deze uitjes dan enig ander kind. Ze krijgen de kans om even hun verleden en de afwezigheid van zo veel dingen in hun leven te vergeten en om rond te lopen en lol te trappen zoals elk kind zou moeten doen.
De aankomst bij de kermis was geweldig. De jongens liepen rond in groepjes, ze riepen naar elkaar en probeerden te beslissen welke attractie ze eerst zouden kiezen. Een mens vergeet al te gemakkelijk wat een heerlijk gevoel het is als kind tussen al deze spannende attracties en in al die opwinding rond te lopen. Dat was duidelijk te zien op al hun gezichten, terwijl ze riepen om ervoor te zorgen dat al het personeel (ouderlijke figuren in hun ogen) hun richting uitkeek terwijl ze op het reuzenrad of op de kleine achtbaan zaten. Nog opwindender was het toen ze van het ritje afkwamen, om te beseffen dat ze de mogelijkheid hadden om er nog eentje te kiezen. De gretigheid nam het over en ze liepen weer rond alsof de tijd drong om op het volgende ritje te springen. Het begon te regenen, maar dat kon hen niet tegenhouden. Ze leken vastberaden dit uitje tot een succes te maken, hoe slecht het weer ook was. Zelfs het busritje terug naar de berg was vol vertier; de jongens hadden nog bergen energie en praatten voluit over welke attractie het beste was.
Dit zijn de mooiste dagen voor de kinderen, ze genieten van het leven op die zorgeloze manier eigen aan het kindzijn. Ze hebben dit lang moeten missen, ze verdienen een beetje extra vreugde en plezier, die eenvoudige kans gewoon kind te zijn.
