Alle posts voor september 2009

De Vlieger

28 september 2009, door Kevin onder Vrijwilligers in actie

7c1485ba-808d-4eaf-b2cb-79cd86e6fcbbAls je door de straten van Honduras rijdt, zie je overal gescheurde en gedeeltelijk vernielde vliegers hangen aan elektriciteitskabels. Op een dag besloot ik eens het fijne ervan te vragen aan de jongens. Het antwoord dat ik kreeg had veel weg van enthousiasme bij het vooruitzicht van de kans om me te tonen hoe deze vliegers gemaakt werden. Een groepje jongens ging op zoek naar plastic zakken en touw. Anderen plukten grote bladeren met een dikke stam. Al snel zaten ze allemaal in stilte te werken aan hun vliegers. Ze werkten met veel toewijding aan de taak die voor hen lag. Zorgvuldig pelden ze de bladeren tot op de stam, ze maten en sneden ze zo precies mogelijk, waarop ze de stokken in het midden samenvoegden tot een kruis voor de ideale vorm, met het touw om hun schepping te verstevigen. Rond de constructie met de stokken werd een zakje gespannen en als kers op de taart werd er een lange plastic staart aan bevestigd. Ik zat en keek toe, gefascineerd door de creativiteit en het vakmanschap waarmee ze hun werk deden. Toen ze klaar waren, liepen ze een voor een de berg af, naar het voetbalveld. Ze liepen over het veld, met de vlieger in de hand, hopend op een plotse bries om hem de lucht in te sturen. Telkens iemand dit doel bereikte, draaide hij zich om en riep om zich ervan te verzekeren dat de anderen zijn zelfgemaakte schepping van stokken en vuilnis het luchtruim zouden zien kiezen. Het was een mooie metafoor voor hun eigen leven; voordien werden ze door velen gezien als waardeloze straatkinderen, nu werkten ze hard om te bewijzen dat er meer in hen zit. Elke dag tonen ze zich capabel om te groeien en te ontwikkelen naar sterkere, welopgevoede jongemannen met meer zelfvertrouwen, die bewijzen dat hun oorsprong niet zal bepalen wie ze zullen worden of hoe ver ze het zullen schoppen.

Najaarsbrief van de voorzitter

15 september 2009, door Bas onder Voorzitter

charlesLieve/Beste lezer van deze brief,

Het Homeless Child bestuur en haar directeur hebben een hete zomer achter de rug. Nu de lucht boven onze projecten is opgeklaard en de toekomst er zonniger dan ooit uitziet, vinden wij het noodzakelijk U, in het kader van de gebruikelijke transparantie, volledig in te lichten over de gebeurtenissen van de laatste maanden. Ik zal ( en wil ) U daarin niet opzadelen met details.

Uiteraard zijn onze directeur en ik tot Uw beschikking om Uw vragen te beantwoorden. Neem svp contact met mij op 0544-372817 of

cwduijne(apenstaartteken)planet.nl

Ik hecht eraan te melden dat ons uitgangspunt in al onze handelingen en besluitvorming is geweest dat de belangen van de te verzorgen kinderen niet in gevaar zouden komen.

De door ons gesteunde organisaties Hogar Suyapa ( voedingscentrum en weeshuis ) en AHMF ( Voorlichting aan vrouwen aangaande seksualiteit, geboortebeperking en gezondheid ) lopen zeer goed. De problemen zijn ontstaan in Proniño, en dan gelukkig alleen in La Montaña, het permanente wooncentrum.

Wat was de aard van de problematiek.

Door de snelle groei en professionalisering van de centra ( mede dank zij onze inzet ) was het zittende management niet in staat om adequaat hierop in te spelen of in mee te gaan. Zo ontstonden ernstige misstanden die op een weinig fraaie manier door het management werden verdoezeld, U moet denken aan bijvoorbeeld intimidatie van medewerkers, onterechte ontslagen, misbruik van lokale invloed, non-rapportage en vernietiging van niet welgevallige rapportages.

Medio Mei werd ons duidelijk dat een aantal zaken niet klopten. Onze directeur, Bas Wiersma, net in Honduras aangekomen voor zijn jaarlijkse maanden vrijwilligerswerk, begon uitgebreid en zorgvuldig te onderzoeken wat er waar was van wat wij vreesden. Bas stuitte op ernstig verzet en onwil bij het management en vond voorzichtig bijval en steun bij ontslagen ex-werknemers en lokale autoriteiten ( waaronder de kinderrechter )

U moet zich voorstellen dat het management bestond uit het echtpaar Betty en George Mealer, die de stichters zijn van de centra en deze naar eer en geweten jaren gerund hebben.

Wij hebben altijd begrip gehad voor de emotie van dit echtpaar om hun geesteskind kwijt te raken. Maar ook onze directeur Bas was en is sterk emotioneel betrokken bij onze projecten. Wat wij vreesden was inderdaad waar. Er was sprake van ernstige misstanden. Samen met onze Amerikaanse zusterorganisatie “Proniño USA” hebben we aangegeven dat er een groot aantal zaken moesten worden verbeterd binnen een vastgestelde tijdsschaal.

Verder hebben we gesteld dat er geen plaats meer kon worden ingeruimd op bestuurlijk en/of managementniveau voor Betty en George. Een drukmiddel was dat na het aflopen van de gestelde tijdlimiet onze steun zou worden gestopt ( 70 % van de totale inkomsten ).

Betty en George gaven aan hun functies niet neer te leggen en begonnen een onfrisse persoonlijke campagne tegen onze directeur, en probeerden al hun invloed in diverse netwerken aan te wenden om hun posities te behouden.

Ons werd duidelijk dat het boven tafel krijgen van feitelijke waarheden lokaal zeer moeilijk was.

Toch stapelden de bewijzen zich gestaag op, door getuigenissen van steeds meer deskundigen en betrokkenen. Deze getuigenissen zijn allen schriftelijk vastgelegd.

Het lokale bestuur van de Stichting Proniño had intussen het Openbaar Ministerie ingeschakeld en deze hebben op het allerlaatste moment, het zittende bestuur van zijn taken ontheven, Betty en George verwijderd en alle administratie in beslag genomen.

Daarnaast is actie genomen om per direct een overgangsbestuur in te stellen waarin de donateurs zitting hebben. Dit is een vijfpersoons bestuur , waarin dus onze Bas Wiersma zitting heeft. Dit overgangsbestuur stelt een nieuw permanent bestuur vast, de samenstelling van dit bestuur zal zodanig zijn dat kennis, gezag en onafhankelijkheid zichtbaar aanwezig zijn, en is nu bezig om een nieuw management en kader te benoemen.

Het toekomstige bestuur zal rekening houden met de wensen van de grote donateurs, dus Homeless Child, Proniño USA, HIMS, NOTS.

Op dit moment is al gerealiseerd:

  • Aanstelling van een full time psychologe.
  • Dagelijkse ondersteuning van de directie door INHFA (Hondurese kinderbescherming ).
  • Meer begeleiders voor de kinderen.
  • Verhoogd aantal activiteiten voor de kinderen ( zoals meer sport, huiswerkbegeleiding ).

U ziet de kwaliteit van de door ons geboden verzorging is zichtbaar verbeterd.

Vanaf deze plaats wil ik Bas Wiersma complimenteren met de manier waarop hij evenwichtig en rustig deze zaak tot een goed einde heeft gebracht. Chapeau, Bas.

Ik ben heel erg gelukkig en trots U op deze manier te kunnen inlichten. De belangen van de kinderen zijn gewaarborgd. Door de vernieuwde samenstelling van bestuur en management zijn onze belangen beter en transparanter in te brengen op lokaal projectniveau.

Kortom we staan veel sterker dan voorheen.

Ik hoop dat Uw vertrouwen in ons na het lezen van deze brief zal blijven bestaan of toenemen.

U hebt, hoop ik, begrip voor het feit dat de toenemende kwaliteit in de verzorging ook betekent dat onze kosten zullen stijgen. Ik kom hierop terug. We hebben Uw steun als altijd hard nodig.

Onze ( ook Uwe ) Hondurese kinderen verdienen het. Geef ze een kans.

Zeilkampioenen in de dop!

15 september 2009, door Kevin onder Vrijwilligers in actie

88e62c43-7330-4180-bfeb-27dd52e85ba8Afgelopen weekeinde ben ik getuige geweest van een bijzonder evenement: Proniño kinderen schrijven geschiedenis in Honduras! Wij zijn het allereerste zeilteam in het land dat officieel erkend is en de trots en vertrouwen valt te lezen in de ogen van de jongens. Op een paar gekapseisde boten na is hun vooruitgang fenomenaal geweest. Ik herinner me nog goed hoe de jongens niet eens wisten wat het woord zeilen betekende, een paar maanden geleden. Nu maken ze me al om half zes in de ochtend wakker om te beginnen, en zijn ze zo boordevol enthousiasme dat ik me haast twee keer mijn 32 jaren oud voel en het moeilijk vindt om ze bij te benen.

De “regatta” die we afgelopen weekend hebben gehouden werd misschien niet erkend door Guatemala, vanwege de politieke situatie in Honduras, maar het was toch een enorm succes. De jongens hebben al besloten dat we de Guatemalteken een lesje zullen leren wanneer we bij hen gaan zeilen! De directeur van de zeilvereniging heeft tot drie keer toe zijn bewondering uitgesproken voor hun motivatie, hun wilskracht om te leren, en voor hoe goed ze luisteren.

Zondag kreeg ik een prachtig voorbeeld voorgeschoteld van hoe veel ze al hebben opgestoken. Ik werd haast overvallen door de kreet “Derecho de estribor” (Voorrang voor Stuurboord). Ik viel haast van mijn boot van de schok, want zelf zeil ik al sinds ik een kind ben, maar kijken wie voorrang heeft kost me nog altijd een moment van nadenken.

Op weg naar huis gonsde het in de auto van blije kreten over het verloop van het weekend en over wat ze volgende keer gaan doen, maar voor mij klonk vooral dit als muziek in de oren: Er werd heftig gediscussieerd over hoe ze allemaal beroepszeilers zouden gaan worden en over toekomstige banen als coach, over zeiltochten naar Europa en zelfs rond de wereld. Het is ongelooflijk om vijf jongens zo in de ban te zien raken van een nieuwe sport.

De glitter in hun ogen wanneer ze spreken over de kansen die zeilen hen biedt, de kans om iets anders te kunnen doen en na te kunnen denken over een toekomst, maken het ruim de moeite waard om op te staan rond de klok van vijf!

Homeless Child zoekt mensen, bedrijven, zeilverenigingen die bereid zijn om ons zeilteam te sponsoren. Bel ons als u meer wilt weten.

Geef een kind een kans, schenk de wereld balans!