Tot in mei…
Wat een feest dat een van de jongens dit tegen mij kon zeggen en niet hoefde te vragen “wanneer kom je weer?” In mei zijn 2 jongens uitgenodigd om naar Nederland te komen voor een bezoek bij diverse donateurs en ook om wat van ons kikkerlandje te zien. Deze jongens kennen niets anders dan Honduras en zelfs hun eigen land kennen ze amper. Ze hebben dus geen idee wat hen te wachten staat. Beetje bij beetje proberen we ze voor te bereiden op dit bezoek en ze kunnen niet wachten! Toen het aan de kinderen werd verteld, zei een van hen: “het is een droom van mij om te reizen en die gaat nu uitkomen.” Alle kinderen zijn altijd erg geïnteresseerd in de landen van de vrijwilligers of bezoekers dus het is geweldig dat ze nu het land waar zo veel steun vandaan komt met eigen ogen gaan bekijken.
Ze hebben geen idee wat hen te wachten staat. Van hun lichaamshouding en gezichten was dan ook de spanning af te lezen. Voor hen zijn straks in Nederland de kleine dingetjes al een hele ervaring. Wij als gringos (zo worden alle blanken genoemd) komen in Honduras aan met een westerse bril op waarmee wij verschillen tussen Nederland en Honduras zien die we de kinderen kunnen uitleggen omdat we inmiddels geleerd hebben om ook door een Hondurese bril te kijken. Op die manier kunnen we ze dus wel op bepaalde dingen wijzen. Zo gooi je in Nederland wc papier door de wc en dan raakt ie niet verstopt! Zo laat je in Nederland het vuilnis niet uit je handen vallen, maar vind je in elke straat een prullenbak. Zo ga je in Nederland niet om 20uur naar bed en om 6uur eruit omdat het dagritme anders is. En hoe triest het ook voor hen is: in Nederland is er niet zo veel armoede en criminaliteit, maar hoe vertel je ze dat precies?
Voor hen is alles één groot avontuur. Je hoeft ze dus niet lekker te maken met de Efteling of Duinrel. Zij vinden het al fantastisch om maar met zijn tweetjes in één kamer te slapen (en dat er een computer in die kamer staat!)
Schattige logica:
- Bas, de directeur van de Stichting, woont de helft van het jaar in Honduras. Maar dat Nederland zo klein is dat ze hem daar nu ook gaan ontmoeten begrepen ze eerst niet;
- Vanwege de spanning hebben we geen datum maar de maand mei genoemd. Een van de 2 jongens had beredeneerd dat ze dan of 1 mei of 15mei gingen want dat waren dan 2 weken.
Wij verheugen ons erg op hun komst en beseffen dat we ze niet hoeven te verwennen met cadeaus en lekkernij omdat de reis an sich voor hen al een heel groot geschenk is.
