Alle posts voor februari 2009

Cowboy Zelaya

11 februari 2009, door Bas onder Nieuws

Een cowboy in camouflage

Hoe gek kan het worden? Toen Manuel Zelaya, de president van Honduras, in 2006 gekozen werd, ging er een voelbare zucht van opluchting door de bevolking. Een zakenman, gekozen tot baas van het volk! Er waren weliswaar wat onprettige geruchten over kiesfraude en de man droeg altijd zo’n rare Texaanse hoed, maar hij had het toch maar gemaakt in de business, dus hij zou vast ook veel kunnen betekenen voor zijn land.

Drie jaar later voelt men zich bedrogen en belogen. Zelaya is nog veel rijker dat toen hij begon, maar zijn onderdanen kunnen helaas niet hetzelfde zeggen. Hij heeft weinig politieke vrienden meer, laat staan een vriendschappelijke band met zijn volk.

newsItem69Begin 2008 besloot Zelaya dat elektriciteit inkopen de staat te veel geld kostte, en dat de prijzen daarom met 90% omhoog moesten, van de ene op de andere dag. Er was weliswaar een plafond en als je daaronder bleef, hoefde je helemaal niets te betalen, maar die vlieger ging enkel op voor mensen met 1 peertje en een draagbare radio, en die hadden toch al niets te besteden.

Na een krankzinnig jaar met maatregelen waardoor ‘s mans populariteit volgens een nationale enquête was gedaald tot min 11% (jazeker, in Honduras kan dat!), besloot hij op kerstdag om in 1 klap schoon schip te maken: het minimumsalaris moest met 55% omhoog, en wel meteen!

Dit mag een geniale zet lijken om de armoede op te lossen maar in werkelijkheid zijn de effecten nu al voelbaar. Nationale bedrijven ontslaan massaal hun werknemers omdat ze de lonen niet kunnen betalen en internationale bedrijven beginnen hun plannen om naar buurlanden uit te wijken al tot uitvoer te brengen. Ondertussen stijgen de prijzen in zeer rap tempo want om nog iets te verdienen moet men meer voor zijn producten vragen. De 40% van de bevolking die in de informele economie werken (landbouw, marktkraampjes etc.) krijgen geen loonsverhoging en kunnen dus helemaal niets meer kopen van hun schamele loontjes, om nog maar niet te spreken van de 20% die sowieso geen inkomen hebben.

Ook voor onze partners in Honduras is dit een zware klap. Moeten ze nu werknemers ontslaan? Nog minder begeleiders per kind, terwijl ze nu al om meer aandacht smeken? Of moeten we beknibbelen om eten, terwijl er toch al maar 1 keer per week een stukje vlees is van 30 gram per kind? Proniño moet per maand 1.500 € extra ophoesten en onze partner van het weeshuis en het voedingscentrum 2.200 €.

We zijn nu druk doende om met onze Amerikaanse partners de benodigde fondsen te vinden om niemand te hoeven ontslaan. Nou ja, Zelaya, die wordt aan het eind van dit jaar gelukkig wel ontslagen. Wat zal zijn opvolger brengen?