Archive for 2009

Wat ik voel als ik ga zeilen

26 november 2009, door Kevin onder Vrijwilligers in actie

Geschreven door Cristian Manzanares, 12 jaar

Ik voel me op het meer gelukkig, tevreden en blij en ik wil graag doorgaan met zeilen tot ik een kampioen ben.

Ook wil ik graag competitie zeilen in andere landen en andere continenten en er dan samen met mijn team voor zorgen dat Honduras wint!

Het belangrijkst is dat ik iedereen wil vertellend dat je in het leven alles kunt bereiken wat je wilt, zo lang je er maar je best voor doet. Wat onze zeilleraar Kevin ons leert vind ik fantastisch want hij heeft heel veel geduld met ons en iedere dag leert hij ons iets nieuws!

Geschreven door Manuel Murillo, 12 jaar

Wat ik op het meer heb geleerd is dat je nooit onder de wind moet gaan zeilen, maar altijd aan de goede zijde moet blijven. In het begin was ik bang om in het water te vallen maar toen begreep ik dat dat alleen maar een smoes van mezelf was om niet te ver te hoeven zeilen.

Nu ben ik helemaal niet meer bang en ga heel ver het meer op. Dan hang ik achterover in de boot en soms raakt mijn haar zelfs het water! Kevin, ontzettend bedankt dat je me altijd meeneemt om te zeilen want het is het allergaafste dat ik ooit heb gedaan !

Kermis

21 oktober 2009, door Laura onder Vrijwilligers in actie

5e36ba90-63c0-48b9-8b4c-0ce33a405f81De kermis zette zijn kamp op in El Progreso en bracht de opwinding van suikerspinnen, popcorn en attracties mee. De jongens van Proniño smaakten het genoegen hier een avond door te brengen. De spanning van een uitje is altijd een plezier om te zien; de jongens haasten zich om zich klaar te maken, ze doen hun beste kleren aan en poetsen hun schoenen, om nog maar te zwijgen van de haargel, zodat ze er opperbest uitzien. Ik denk dat ze meer genieten van deze uitjes dan enig ander kind. Ze krijgen de kans om even hun verleden en de afwezigheid van zo veel dingen in hun leven te vergeten en om rond te lopen en lol te trappen zoals elk kind zou moeten doen.

De aankomst bij de kermis was geweldig. De jongens liepen rond in groepjes, ze riepen naar elkaar en probeerden te beslissen welke attractie ze eerst zouden kiezen. Een mens vergeet al te gemakkelijk wat een heerlijk gevoel het is als kind tussen al deze spannende attracties en in al die opwinding rond te lopen. Dat was duidelijk te zien op al hun gezichten, terwijl ze riepen om ervoor te zorgen dat al het personeel (ouderlijke figuren in hun ogen) hun richting uitkeek terwijl ze op het reuzenrad of op de kleine achtbaan zaten. Nog opwindender was het toen ze van het ritje afkwamen, om te beseffen dat ze de mogelijkheid hadden om er nog eentje te kiezen. De gretigheid nam het over en ze liepen weer rond alsof de tijd drong om op het volgende ritje te springen. Het begon te regenen, maar dat kon hen niet tegenhouden. Ze leken vastberaden dit uitje tot een succes te maken, hoe slecht het weer ook was. Zelfs het busritje terug naar de berg was vol vertier; de jongens hadden nog bergen energie en praatten voluit over welke attractie het beste was.

Dit zijn de mooiste dagen voor de kinderen, ze genieten van het leven op die zorgeloze manier eigen aan het kindzijn. Ze hebben dit lang moeten missen, ze verdienen een beetje extra vreugde en plezier, die eenvoudige kans gewoon kind te zijn.

Van de Drie Meiden

9 oktober 2009, door Bas onder Vrijwilligers in actie

b4f16409-c5b8-4d3f-8cfb-c3d65e7628d6Op zondag 27 september vierde basisschool De Cramignon het jaarlijks schoolfeest.

Een paar weken tevoren kreeg ik telefoon van Ineke met de vraag of ik haar wilde helpen op het schoolfeest. Natuurlijk wilde ik dat.

Samen met Ineke en nog twee andere meiden hebben we spullen verkocht die de jongens uit Honduras hadden gemaakt.

Er lagen ook flyers met informatie over Homeless Child en Pronino. Veel mensen waren geïnteresseerd, kochten spullen of gaven geld zonder iets te kopen.

Het werd een geslaagde dag; ouders en kinderen bezochten onze stand en de opbrengst was hoog.

Verder was het leuk om van Ineke te horen dat het met Oscar en Cristian (kinderen uit Honduras die in mei 2009 onze school bezochten) goed gaat.

Zo zie je maar “Homeless Child” doet goed werk! (en ik mocht een kleine bijdrage leveren).

Lauren Hagelstein, 12 jaar

Eijsden

Vandaag ben ik met Ineke naar de Cramignonschool geweest. Het was heel leuk; we hebben poppen, tasjes, kaarten, kettinkjes, armbandjes en telefoontasjes verkocht We hebben 90 euro verdiend. Hopelijk mag ik volgend jaar weer mee doen

Sieke, 10 jaar

Oost- Maarland

Zondag 17 september was er schoolfeest bij basisschool De Cramignon. Lauren had me gevraagd of ik mee wilde helpen het was die dag heel gezellig. Volgens mij hadden we wel goed verkocht. Nadat we mee hadden geholpen mochten we nog iets uitzoeken: een armbandje dat door de jongens in Honduras zelf was gemaakt. Ook is het goed om mee te helpen aan een goed doel. Je staat er dan bij stil dat anderen het niet zo goed hebben als wij. Natuurlijk wil ik volgend jaar weer meehelpen.

Groetjes Noor 12, Eijsden

De Vlieger

28 september 2009, door Kevin onder Vrijwilligers in actie

7c1485ba-808d-4eaf-b2cb-79cd86e6fcbbAls je door de straten van Honduras rijdt, zie je overal gescheurde en gedeeltelijk vernielde vliegers hangen aan elektriciteitskabels. Op een dag besloot ik eens het fijne ervan te vragen aan de jongens. Het antwoord dat ik kreeg had veel weg van enthousiasme bij het vooruitzicht van de kans om me te tonen hoe deze vliegers gemaakt werden. Een groepje jongens ging op zoek naar plastic zakken en touw. Anderen plukten grote bladeren met een dikke stam. Al snel zaten ze allemaal in stilte te werken aan hun vliegers. Ze werkten met veel toewijding aan de taak die voor hen lag. Zorgvuldig pelden ze de bladeren tot op de stam, ze maten en sneden ze zo precies mogelijk, waarop ze de stokken in het midden samenvoegden tot een kruis voor de ideale vorm, met het touw om hun schepping te verstevigen. Rond de constructie met de stokken werd een zakje gespannen en als kers op de taart werd er een lange plastic staart aan bevestigd. Ik zat en keek toe, gefascineerd door de creativiteit en het vakmanschap waarmee ze hun werk deden. Toen ze klaar waren, liepen ze een voor een de berg af, naar het voetbalveld. Ze liepen over het veld, met de vlieger in de hand, hopend op een plotse bries om hem de lucht in te sturen. Telkens iemand dit doel bereikte, draaide hij zich om en riep om zich ervan te verzekeren dat de anderen zijn zelfgemaakte schepping van stokken en vuilnis het luchtruim zouden zien kiezen. Het was een mooie metafoor voor hun eigen leven; voordien werden ze door velen gezien als waardeloze straatkinderen, nu werkten ze hard om te bewijzen dat er meer in hen zit. Elke dag tonen ze zich capabel om te groeien en te ontwikkelen naar sterkere, welopgevoede jongemannen met meer zelfvertrouwen, die bewijzen dat hun oorsprong niet zal bepalen wie ze zullen worden of hoe ver ze het zullen schoppen.

Najaarsbrief van de voorzitter

15 september 2009, door Bas onder Voorzitter

charlesLieve/Beste lezer van deze brief,

Het Homeless Child bestuur en haar directeur hebben een hete zomer achter de rug. Nu de lucht boven onze projecten is opgeklaard en de toekomst er zonniger dan ooit uitziet, vinden wij het noodzakelijk U, in het kader van de gebruikelijke transparantie, volledig in te lichten over de gebeurtenissen van de laatste maanden. Ik zal ( en wil ) U daarin niet opzadelen met details.

Uiteraard zijn onze directeur en ik tot Uw beschikking om Uw vragen te beantwoorden. Neem svp contact met mij op 0544-372817 of

cwduijne(apenstaartteken)planet.nl

Ik hecht eraan te melden dat ons uitgangspunt in al onze handelingen en besluitvorming is geweest dat de belangen van de te verzorgen kinderen niet in gevaar zouden komen.

De door ons gesteunde organisaties Hogar Suyapa ( voedingscentrum en weeshuis ) en AHMF ( Voorlichting aan vrouwen aangaande seksualiteit, geboortebeperking en gezondheid ) lopen zeer goed. De problemen zijn ontstaan in Proniño, en dan gelukkig alleen in La Montaña, het permanente wooncentrum.

Wat was de aard van de problematiek.

Door de snelle groei en professionalisering van de centra ( mede dank zij onze inzet ) was het zittende management niet in staat om adequaat hierop in te spelen of in mee te gaan. Zo ontstonden ernstige misstanden die op een weinig fraaie manier door het management werden verdoezeld, U moet denken aan bijvoorbeeld intimidatie van medewerkers, onterechte ontslagen, misbruik van lokale invloed, non-rapportage en vernietiging van niet welgevallige rapportages.

Medio Mei werd ons duidelijk dat een aantal zaken niet klopten. Onze directeur, Bas Wiersma, net in Honduras aangekomen voor zijn jaarlijkse maanden vrijwilligerswerk, begon uitgebreid en zorgvuldig te onderzoeken wat er waar was van wat wij vreesden. Bas stuitte op ernstig verzet en onwil bij het management en vond voorzichtig bijval en steun bij ontslagen ex-werknemers en lokale autoriteiten ( waaronder de kinderrechter )

U moet zich voorstellen dat het management bestond uit het echtpaar Betty en George Mealer, die de stichters zijn van de centra en deze naar eer en geweten jaren gerund hebben.

Wij hebben altijd begrip gehad voor de emotie van dit echtpaar om hun geesteskind kwijt te raken. Maar ook onze directeur Bas was en is sterk emotioneel betrokken bij onze projecten. Wat wij vreesden was inderdaad waar. Er was sprake van ernstige misstanden. Samen met onze Amerikaanse zusterorganisatie “Proniño USA” hebben we aangegeven dat er een groot aantal zaken moesten worden verbeterd binnen een vastgestelde tijdsschaal.

Verder hebben we gesteld dat er geen plaats meer kon worden ingeruimd op bestuurlijk en/of managementniveau voor Betty en George. Een drukmiddel was dat na het aflopen van de gestelde tijdlimiet onze steun zou worden gestopt ( 70 % van de totale inkomsten ).

Betty en George gaven aan hun functies niet neer te leggen en begonnen een onfrisse persoonlijke campagne tegen onze directeur, en probeerden al hun invloed in diverse netwerken aan te wenden om hun posities te behouden.

Ons werd duidelijk dat het boven tafel krijgen van feitelijke waarheden lokaal zeer moeilijk was.

Toch stapelden de bewijzen zich gestaag op, door getuigenissen van steeds meer deskundigen en betrokkenen. Deze getuigenissen zijn allen schriftelijk vastgelegd.

Het lokale bestuur van de Stichting Proniño had intussen het Openbaar Ministerie ingeschakeld en deze hebben op het allerlaatste moment, het zittende bestuur van zijn taken ontheven, Betty en George verwijderd en alle administratie in beslag genomen.

Daarnaast is actie genomen om per direct een overgangsbestuur in te stellen waarin de donateurs zitting hebben. Dit is een vijfpersoons bestuur , waarin dus onze Bas Wiersma zitting heeft. Dit overgangsbestuur stelt een nieuw permanent bestuur vast, de samenstelling van dit bestuur zal zodanig zijn dat kennis, gezag en onafhankelijkheid zichtbaar aanwezig zijn, en is nu bezig om een nieuw management en kader te benoemen.

Het toekomstige bestuur zal rekening houden met de wensen van de grote donateurs, dus Homeless Child, Proniño USA, HIMS, NOTS.

Op dit moment is al gerealiseerd:

  • Aanstelling van een full time psychologe.
  • Dagelijkse ondersteuning van de directie door INHFA (Hondurese kinderbescherming ).
  • Meer begeleiders voor de kinderen.
  • Verhoogd aantal activiteiten voor de kinderen ( zoals meer sport, huiswerkbegeleiding ).

U ziet de kwaliteit van de door ons geboden verzorging is zichtbaar verbeterd.

Vanaf deze plaats wil ik Bas Wiersma complimenteren met de manier waarop hij evenwichtig en rustig deze zaak tot een goed einde heeft gebracht. Chapeau, Bas.

Ik ben heel erg gelukkig en trots U op deze manier te kunnen inlichten. De belangen van de kinderen zijn gewaarborgd. Door de vernieuwde samenstelling van bestuur en management zijn onze belangen beter en transparanter in te brengen op lokaal projectniveau.

Kortom we staan veel sterker dan voorheen.

Ik hoop dat Uw vertrouwen in ons na het lezen van deze brief zal blijven bestaan of toenemen.

U hebt, hoop ik, begrip voor het feit dat de toenemende kwaliteit in de verzorging ook betekent dat onze kosten zullen stijgen. Ik kom hierop terug. We hebben Uw steun als altijd hard nodig.

Onze ( ook Uwe ) Hondurese kinderen verdienen het. Geef ze een kans.

Zeilkampioenen in de dop!

15 september 2009, door Kevin onder Vrijwilligers in actie

88e62c43-7330-4180-bfeb-27dd52e85ba8Afgelopen weekeinde ben ik getuige geweest van een bijzonder evenement: Proniño kinderen schrijven geschiedenis in Honduras! Wij zijn het allereerste zeilteam in het land dat officieel erkend is en de trots en vertrouwen valt te lezen in de ogen van de jongens. Op een paar gekapseisde boten na is hun vooruitgang fenomenaal geweest. Ik herinner me nog goed hoe de jongens niet eens wisten wat het woord zeilen betekende, een paar maanden geleden. Nu maken ze me al om half zes in de ochtend wakker om te beginnen, en zijn ze zo boordevol enthousiasme dat ik me haast twee keer mijn 32 jaren oud voel en het moeilijk vindt om ze bij te benen.

De “regatta” die we afgelopen weekend hebben gehouden werd misschien niet erkend door Guatemala, vanwege de politieke situatie in Honduras, maar het was toch een enorm succes. De jongens hebben al besloten dat we de Guatemalteken een lesje zullen leren wanneer we bij hen gaan zeilen! De directeur van de zeilvereniging heeft tot drie keer toe zijn bewondering uitgesproken voor hun motivatie, hun wilskracht om te leren, en voor hoe goed ze luisteren.

Zondag kreeg ik een prachtig voorbeeld voorgeschoteld van hoe veel ze al hebben opgestoken. Ik werd haast overvallen door de kreet “Derecho de estribor” (Voorrang voor Stuurboord). Ik viel haast van mijn boot van de schok, want zelf zeil ik al sinds ik een kind ben, maar kijken wie voorrang heeft kost me nog altijd een moment van nadenken.

Op weg naar huis gonsde het in de auto van blije kreten over het verloop van het weekend en over wat ze volgende keer gaan doen, maar voor mij klonk vooral dit als muziek in de oren: Er werd heftig gediscussieerd over hoe ze allemaal beroepszeilers zouden gaan worden en over toekomstige banen als coach, over zeiltochten naar Europa en zelfs rond de wereld. Het is ongelooflijk om vijf jongens zo in de ban te zien raken van een nieuwe sport.

De glitter in hun ogen wanneer ze spreken over de kansen die zeilen hen biedt, de kans om iets anders te kunnen doen en na te kunnen denken over een toekomst, maken het ruim de moeite waard om op te staan rond de klok van vijf!

Homeless Child zoekt mensen, bedrijven, zeilverenigingen die bereid zijn om ons zeilteam te sponsoren. Bel ons als u meer wilt weten.

Geef een kind een kans, schenk de wereld balans!

Yummie, Pannenkoeken

30 augustus 2009, door Bas onder Vrijwilligers in actie

Het is al weer maanden geleden dat Cristian en Oscar in Nederland waren.  Misschien bent u het al lang weer vergeten, maar zij in elk geval niet.  Laatst zat ik met hen na te praten en begonnen ze weer over die zalige panqueques die ze op de Nederlandse TV gegeten hadden.

In mei waren we te gast bij het programma “Goeiemiddag Limburg”, toevallig tegelijk met de eigenaar van het lekkerste pannenkoekenhuis van Het Limburgse Heuvelland.

Cristian en Oscar mochten na hun optreden pannenkoeken eten met aardbei en suiker, heel wat anders dan de gebruikelijke bonen met rijst!  Omdat ze er zo verheerlijkt bij keken nodigde Ruud Bessems ons uit om de volgende dag in zijn restaurant alles nog eens dunnetjes over te doen.

En zo kwam het dat we die avond onverwacht met twee Hondureze jongetjes aan een knusse tafel zaten om pannenkoeken van divers pluimage te verorberen.  Vorige week kwam na een lange omweg de dvd van de tv opnamen eindelijk ook in Honduras aan en toen de jongens de beelden zagen kwam de zoete smaak van aardbei pannenkoek weer volop terug.

Ik kon er niet langer onderuit, geen smoes was sterk genoeg, en onder druk heb ik beloofd dat ik snel een pannenkoekbak concours ga organiseren voor 80 hongerige kinderen.  Dat bakken zal misschien nog lukken, maar die aardbeien, waar haal je die vandaan in een land waar alleen maar mango’s, bananen en ananassen van de bomen vallen?

Politieke Situatie in Honduras

30 juni 2009, door Bas onder Nieuws

De afgelopen dagen hebben enkelen onder u ons berichten gestuurd met vragen over de politieke situatie in Honduras en om die reden hebben wij besloten een korte nieuwsbrief te verzenden.

In de nacht van zaterdag op zondag is de zittende president, Manuel Zelaya, op bevel van het hooggerechtshof door een militaire brigade uit de macht gezet en naar Costa Rica overgebracht. Op zondag is een interim president gekozen, met goedkeuring van het parlement, van het leger, en van het hooggerechtshof.

Alhoewel de internationale gemeenschap de gang van zaken afkeurt, lijkt het erop dat er in Honduras vrij veel consensus bestaat over de huidige situatie en dat een meerderheid van de Hondureze bevolking de interim regering steunt.

In de stad waar wij werken, El Progreso, is de situatie kalm. Er is voldoende eten en energie beschikbaar en de kinderen en volwassenen met wie wij werken zijn niet gehinderd in hun dagelijkse bezigheden.

Indien er belangrijke ontwikkelingen plaatsvinden, zullen wij u daarvan op de hoogte houden.

Voorlopig gaat het ons allen goed.

Uw handtekening voor 3.000 euro !

20 juni 2009, door Bas onder Acties

Wilt u ons helpen? We zoeken zo veel mogelijk handtekeningen om kans te maken op een prijs van 3.000 euro. Daarmee kunnen we de jongens van Proniño Drama Theater schenken zodat ze hun trauma’s kunnen verwerken, hun gevoelens leren uiten, hun zelfwaardering kunnen versterken.

U hoeft alleen maar op deze link te klikken Uw handtekening

en een reactie achter te laten…. om ons te helpen kans te maken op 3.000 euro

Aardbeving treft Honduras

28 mei 2009, door Bas onder Nieuws

7a86d7ef-139b-4e6c-988e-df33a6938e64In de nacht van 27 op 28 mei is Honduras getroffen door een zware aardbeving; een aardbeving met een kracht van 7.1 op de schaal van Richter.

Alle kinderen en volwassenen met wie wij werken zijn ongedeerd, ook de gebouwen waarin wij wonen en werken hebben nauwelijks schade ondervonden.

Onze stad, El Progreso, is vrij hard getroffen. Veel huizen hebben scheuren in muren of daken, een aantal muren en daken zijn ingestort en er zijn in de regio volgens de laatste berichten drie of vier doden gevallen.

De brug die onze stad verbindt met het vliegveld en met de hoofdstad heeft het begeven en een tweede, sterkere brug, gebouwd met steun van de Japanse regering, heeft zodanige schade opgelopen dat verkeer hierover onmogelijk is.

Ondanks de enorme schrik zijn we gelukkig dat alle kinderen en werknemers veilig zijn. We gaan er vanuit dat we binnenkort een nieuwsbrief met betere berichten kunnen sturen, ondermeer met het bezoek van twee Proniño jongens aan Nederland!