‘Next!’De volgende patiënte schuifelt naar binnen. Onder haar gebloemde, verlepte vrouwenjurk gaat een twee jaar oude wond verscholen. Een verweerde houten kruk verleent haar de stevigheid die haar been haar niet meer schenken kan, maar het doet niets af aan de statigheid waarmee ze beweegt; met opgeheven hoofd, bijna trots, schrijdt ze voort.BevJorgelina is haar naam en het patroon van diep gegroefde lijnen op haar markante gezicht verraadt de loop van haar leven.
Veel werk, weinig rust. Meer pijn dan plezier. Ze maakt deel uit van de extreem arme, zwarte nazaten van Afrikaanse slaven die de kuststrook van Honduras bevolken. Twee jaar geleden heeft Jorgelina haar scheenbeen opengereten aan een doorroest conservenblikje dat iemand gedachteloos op het strand had laten zwerven. De wond heelde slecht, de roest vrat zich een weg naar binnen. Het lokale ziekenhuis kon helpen maar Jorgelina kon de zes euro voor de behandeling niet ophoesten.
Een verre nicht uit het nog verdere Amerika stuurde een potje zalf. Het gaf een branderig gevoel. De wond groeide langzaam groter.Nu, twee jaar later, zit ze met haar slechte been, maar haar waardigheid intact, in de gemeentelijke feestzaal waar vandaag een team Amerikaanse artsen gratis consult en medicatie geeft. Trots vertelt ze dat ze zich speciaal voor de dokter in de gebloemde oude vrouwenjurk heeft gestoken. Haar zondagse pak. Naast de linkeroksel zit een slecht verhulde scheur en het pus van de wond is in de onderste bloemetjes getrokken. De statigheid blijft, die zit in haar.
De wond wordt opgemeten en blijkt inmiddels twaalf centimeter lang en zes millimeter diep te zijn. Flarden half vergaan gaas zijn verweven met de wildgroei aan vlees. Zwachtel en been worden één. Op de gekartelde randjes van de wond hebben zich vochtblaasjes genesteld en als Jorgelina de rokken optrekt verspreidt zich de weeïge geur van rottend vlees. Hoe houd je een open wond schoon als je woont in een lemen hut zonder stromend water?