Doña Rosa staart verbeten voor zich uit. Haar laatste menstruatie was drie maanden geleden. Het is al eens eerder gebeurd dat ze spontaan een tijdje niet gemenstrueerd had, maar dat was nadat orkaan Mitch in ’98 had huisgehouden en ze zodanig ondervoed was geraakt dat haar lichaam enkel nog de meest basale, urgente functies in stand hield en alle overbodigheden zoals tranen, vetaanmaak en menstrueren in de ban had gedaan.
Doña Rosa was zwanger; ze wist het zeker en het kwam niet goed uit. Haar eerste was geboren toen ze vijftien was, net. Toen ze het hoorde werd ze bedolven onder kinderlijk naïeve moedergevoelens en droomde van een beter leven vol met liefde en met geluk.
Haar vriendje, ook vijftien, dacht er anders over en liep weg. Zou hij geschrokken zijn van wat hij teweeg had gebracht? Rosa’s wereld brokkelde in stukjes uiteen. Ze kon niet meer naar school, maar werken ging evenmin met een dochtertje van drie maanden op je arm en omdat ze in heel haar leven nooit verder was gekomen dan klas vier, lagen de banen sowieso niet voor het oprapen.
Maar ach, dat was inmiddels al weer jaren geleden. Doña Rosa was nu dertig en zwanger van haar tiende kind en haar vierde partner. De mannen komen telkens, maar ze blijven niet. De kinderen wel, die mag ze houden. Doña Rosa is weg van haar koters en geeft ze alles wat binnen haar bereik ligt, maar dat is bar weinig.
Ondertussen zit Karla ijverig te berekenen hoeveel anticonceptiepillen, condooms en spiraaltjes ze kan subsidiëren met de 4.000 € die Homeless Child haar geschonken heeft. Ze werkt als arts voor Marie Stopes Honduras en geeft al jaren voorlichting over seksualiteit, babyverzorging en vrouwenrechten aan de armste vrouwen van haar stad, El Progreso in Honduras.
In 2006 had Homeless Child besloten om naast de straatkinderen van Proniño ook een project voor ondervoede baby’s met doorstroom naar een weeshuis te gaan steunen. Voordat het weeshuis bestond, belandden baby’s die een decennium eerder ondervoed waren geweest na een lange omweg van bedelarij en klappen nogal eens op straat in drugsverslaving, prostitutie en bendes. Door de opvang te vervroegen, kon een hoop trauma en onrecht voorkomen worden.
De wortel van het probleem ligt echter nog dieper. Maar liefst 54% van de Hondureze bevolking is onder de achttien, de leeftijd waarop veel vrouwen hun eerste kind krijgen is vijftien of jonger, en 80% van de nieuwgeborenen wordt vaderloos ingeschreven bij de gemeente. Pubermeisjes worden moeder en dertigjarige vrouwen zijn al oma. Omdat er meestal geen vader is en een pubermeisje niet een kind kan opvoeden, rust die taak op de schouders van een jeugdige oma, die vaak de enige kostwinner is in het uiteengevallen gezin.
Doña Rosa denkt terug aan haar gesprek met Karla, zes maanden eerder. Ze wilde wel, maar ze durfde niet. Wat als haar vriend het zou ontdekken?
“Kan Ricardo het zien als ik de pil slik, of het spiraaltje voelen als hij…je weet wel?”
“Nee, dat kan niet Rosa, maar je zult geen kind van hem krijgen.”
Het klonk haar als muziek in de oren, maar ze deed het niet. Ricardo had haar beloofd dat hij altijd bij haar zou blijven en een huis voor hen zou bouwen met stenen muren en een golfplaten dak. Een huis met een slaapkamer, waar ze samen konden genieten van de lange nachten en waar de liefde haar zou toelachen. In ruil wilde Ricardo een kind, een bewijs van zijn mannelijkheid en van haar liefde voor hem.
Nu was hij weg en droeg ze het kind in haar buik, alleen. Rosa denkt aan haar dochtertje Margarita van zes, die nu in het weeshuis woont. Eerst schaamde ze zich rot toen Margarita bij haar werd weggehaald omdat ze chronisch diarree en parasieten had. Nu is ze gelukkig wanneer ze aan haar dochtertje denkt. In het weeshuis mag ze naar school, krijgt ze goed te eten en ze leert er zelfs Engels. Wie weet, kan Margarita ooit voor haar zorgen als ze zelf te oud wordt om de kost te verdienen.
Maar vandaag zijn Doña Rosa’s gedachten vooral bij haar oudste dochter Eva en bij haarzelf. Eva heeft een vriendje en ze is tot over haar oren verliefd maar Rosa herinnert zich al te goed haar eigen euforie toen ze voor het eerst zwanger was en de enorme desillusie die daarop volgde, keer op keer.
Ze weet dat Ricardo haar in elkaar zou slaan als hij het wist, maar Ricardo is verdwenen, die kan niet over haar lichaam beschikken. Ze weet ook dat veel mensen in de kerk hun neus voor haar zouden ophalen als bekend werd dat zij de pil gebruikt, maar Karla had haar uitgelegd dat ze het aan niemand hoefde te vertellen en dat je het niet kon zien. Natuurlijk leek het haar beter om getrouwd te zijn en samen met je man je kinderen op te voeden, maar blijkbaar was dat voor haar nou eenmaal niet weggelegd.
En Eva moest de volgende keer dat er seksuele voorlichting werd gegeven absoluut mee. Zodat ze weet wat haar rechten zijn, begrijpt hoe je AIDS en andere ziekten kunt oplopen en inziet dat het niet verstandig is om zwanger te worden als je geen baan hebt, geen langdurige relatie, en geen geld om je kind een goede toekomst te bieden.
En Karla? Die is uitgerekend. Gedurende de komende zes maanden gaat ze voorlichting geven aan 1.260 vrouwen in de armste buurten van de stad.
Geef een kind een kans, schenk de wereld balans!